เรียน อาจารย์หมอลัดดาครับ

     ครับ ตอนนี้ผมมาช่วยอาจารย์หมอช้างที่ สพช.ครับ และประจำภาคใต้ ค่อนข้างจะห่างหายไปนานเลยครับ กว่าจะลงตัว
     ผมเข้าใจครับในความจำเป็นตอนที่ยกร่างและออกเป็น กม.ใหม่ ๆ แต่พอนาน ๆ ไป ผลลัพธ์มันเป็นอีกอย่างนะครับ ผมหมายถึงผลลัพธ์ที่เป็น Effect นะครับ เหมือนเรากำลังพยายามทำให้คนพิการน้อยลง ไม่พิการเลยยิ่งดี คนที่พิการก็พยายามที่จะให้เขาตระหนักรู้ในคุณค่าแห่งตน ดึงศักยภาพของตนเองออกมาให้มากที่สุด โดยสังคมคอยเื้อื้อหนุนในส่วนที่จำเป็น ก็เพื่อให้เขาใช้ศักยภาพของเขาให้ใกล้เคียงหรือเหมือนปกติให้มากที่สุด แต่ตอนนี้ Effect นั้นมันกลับทำให้คนพิการอยากได้คำรับรองว่าพิการหนักเข้าไปอีก คนที่ไม่พิการตามความหมายของแพทย์ ก็กลับอยากพิการ ตรงนี้แหละครับที่ผมพยายามสื่อสารออกไปครับ
     ในประเด็นที่ผมคิดนะครับ คือหลังจากที่แพทย์รับรองแล้ว ไม่ต้องไปขึ้นทะเบียนซ้ำให้ยุ่งยาก ตัดเข้าระบบในฐานข้อมูลเลยครับ ส่วนที่ยังมีหลักฐานสำเนาหนังสือรับรองที่ รพ.ก็เอามาจัดระบบเสียเลย ที่เหลืออีกไม่มากแล้วที่หลุดรอดไปก็ใช้วิธีสำรวจเท่าที่จำเป็น ผมมองว่ากระขึ้นทะเบียนอย่างเจตนาอย่างนี้ มีทั้งดีและไม่ดี ที่ไม่ดีคือเหมือนความพยายามแยกพวกเขา พวกเรา นะครับ
     ประเด็นการตีตรา/ขึ้นทะเบียนนี้ ผมได้จากการถอดบทเรียนของเครือข่ายคนพิการจังหวัดพัทลุง และจะต้องทำอีก 2 จังหวัด คือ นครศรีธรรมราช และสงขลา ซึ่งสนับสนุนโดยแผนงานส่งเสริมสุขภาพคนพิการฯ ให้มาทำนะครับ
     หากคืบหน้าประการใด หรือได้ประเด็นใดเพิ่มเติมอีกก็จะนำกลับมาเสนอไว้นะครับ