ที่พัทลุง โดยเฉพาะในชุมชน เราพบคนพิการ (เด็ก-วัยรุ่ย) ที่ตอบเราว่า "อยากไปโรงเรียน" เมื่อถามว่าอยากบอกอะไรมากที่สุด หลังจากมีกิจกรรมกลุ่มของชมรมเพิ่มพูนพลังคนพิการแต่ละอำเภอ (เพื่อยกร่างยุทธศาสตร์ของเครือข่ายคนพิการ จ.พัทลุง) จนทำให้หลาย ๆ ครั้ง ถึงกับอึ้ง พูดต่อไม่ถูก
     เรื่องเหล่านี้ ได้รับการจัดการไปในทางที่ดีขึ้นแล้วครับ และไม่ใช่ใครที่ไหนทำ เป็นแกนนำคนพิการนั่นแหละที่ได้ช่วย ๆ กัน เมื่อเขาได้รับทราบปัญหา จากเดิมที่เขาเองไม่ทราบปัญหาคนอื่นเลย นอกจากปัญหาตัวเอง อย่างที่น้าแปลกพูดว่า "ยุ่ง ๆ แต่กับตัวเอง พอมาเป็นประธานชมรมฯ เข้า ยุ่งเรื่องเพื่อน เรื่องตัวเองก็ยังมี แต่มันหายไปไหนเสียก็ไม่รู้"

     ลปรร.กันนะครับ มองว่าคนพิการที่ยังอยู่ในชุมชน อาจจะยังต้องการกำลังใจ และข้อมูลข่าวสารสำหรับเขาอีกมากครับ