 |
ประเด็นที่อาจารย์ต่อยอดมา อาตมาคิดไว้นานแล้ว แต่ไม่จงใจจะตอบ อยากจะให้เป็นปริศนาไว้อย่างนั้น... บังเอิญคืนนี้ยังไม่รู้สึกว่าอยากจะนอน ก็เลยตอบสักนิด....
ถ้าว่า คนหลงทั่วไป คือ ผู้ยังไม่บรรลุธรรม... ส่วน ผู้หลงน้อยกว่า ก็คือผู้บรรลุธรรมขั้นต่ำคือโสดาบัน เป็นต้น... และ ผู้ไม่หลงเลย ก็คือผู้บรรลุธรรมขึ้นสูงสุด ได้แก่ พระอรหันต์...
ตามนัยนี้ พระพุทธเจ้าตรัสรับรองว่า ผู้บรรลุธรรมระดับเดียวกันย่อมตรวจสอบกันได้ และผู้บรรลุธรรมชั้นสูงกว่าย่อมหยั่งคนทั่วไปและผู้บรรลุธรรมชั้นต่ำกว่าได้...แต่ผู้อยู่ในระดับต่ำกว่าย่อมไม่อาจหยั่งรู้ผู้อยู่ระดับสูงกว่าได้...
......................
ตามนัยข้างต้น อาจอนุมานสำหรับ คนหลงทั่วไป ได้ว่า เป็นการยากที่จะทราบผู้ที่หลงน้อยกว่าเรา แต่เราอาจหยั่งถึงผู้ที่หลงมากกว่าเราได้....
ถ้าจะเทียบเคียงหรือสังเกต ก็มีหมวดธรรมบางอย่างที่จะนำไปใช้เพื่อสันนิษฐานว่าผู้นี้น่าจะหลงน้อยกว่าเรา นั่นคือ การหมายรู้ว่าผู้นี้เป็นบัณฑิตหรือเป็นพาล โดยถือว่า บัณฑิตคือผู้หลงน้อย พาลคือผู้หลงมาก.... ทำนองนี้
เรื่องการหมายรู้ว่าเป็นพาลหรือบัณฑิต ผู้เขียนเล่าไว้ที่ ปรัชญามงคลสูตร ๒ : หลักความเจริญก้าวหน้า ถ้าอาจารย์ยังไม่เคยแวะไป ก็ขอเชิญอาจารย์แวะไปเยี่ยมสักครั้ง...
เจริญพร