จากบันทึกของบังฯ ผมว่าทรงพลังอย่างที่สุดแล้วครับ เห็นตำนานเรื่องเล่าของสถานที่ผ่านสถานที่ นิเวศน์วัฒนธรรม ผ่านผู้คน ซึ่งทั้งสองส่วนเป็นทั่งคลังปัญญาชุมชน และการไม่แยกส่วนการเรียนรู้...ประหนึ่งยืนยันว่าสรรพสิ่งหรือความรู้ล้วนยึดโยงสัมพันธ์กันเสมอ เหมือนมีภูเขา มีป่าไม้ มะทะเล ใต้ทะเลมีปลา มีกุ้ง บนภูเขามีสายลม แมกไม้ หมู่นก คือความหลากหลายทางชีวภาพ แถมมีผู้คนและสิงสาสัตว์ในฐานะของผู้ใช้และผู้ดูแล

การบอกเล่าเรื่องราวผ่านปากคำของผู้คนทั้งในเชิงวิทยาศาสตร์วัฒนธรรม หรือตำนานปากต่อปากคือมุขปาฐะ .....บันทึกนี้ได้ส่งนัยยะสำคัญไว้อย่างน่าสนใจ และการที่ใครสักคนบอกเล่าสิ่งเหล่านี้ได้ก็คือการรู้ตัวตน (โครงการ) เสมอเหมือนการรู้รากเหง่าตัวเอง

ผมชื่นชมมากๆ ครับ ----