-สวัสดีครับอาจารย์

-ได้อ่านเรื่องขำ ๆ จากภาษาถิ่นแต่ละภาคแล้ว ทำให้ผมระลึกถึงวันวานครับ

-ถือเป็นโอกาสดีของชีวิตที่ช่วงหนึ่่งตัวผมเองก็เคยไปศึกษาอยู่จังหวัดมุกดาหาร สุดเขตประเทศไทย 5 ปีที่อยู่ที่นั่น ได้ซึมซับวัฒธรรมทางภาษา การเป็นอยู่ อาหารการกิน จากจังหวัดนี้เป็นอย่างมากมาย...แม้ว่าจะเป็นภาคไหน ๆ แต่ละจังหวัดหรือแต่ละอำเภอก็มีเอกลักษณ์ภาษาถิ่นที่แตกต่างกันนะครับ

-ปัจจุบันนี้ ตัวผมเองมาทำงานและกำลังลงหลักปักฐานที่จะอาศัยอยู่ที่อำเภอพรานกระต่าย จังหวัดกำแพงเพชร และอำเภอนี้ก็เป็นอีกอำเภอหนึ่งทีีมีเอกลักษ์ภาษาถิ่นเป็นของตนเอง จนเป็นทีี่รู้จักกันในวงกว้าง แถมยังมีคำขวัญประจำอำเภอพรานกระต่ายว่า"เอกลักษณ์ภาษาถิ่น หินอ่อนเมืองพราน ตำนานถ้ำกระต่ายทอง เห็ดโคนดองรสดี"น่ะครับ

-อ้อ..เคยมีท่านนายอำเภอพิสุทธิ์ บุษยพรรณพงศ์ สมัยที่ท่านดำรงตำแหน่งที่นี่ท่านเคยรวบรวมภาษาถิ่นของอำเภอพรานกระต่ายเอาไว้ด้วยน่ะครับ

-เกี่ยวกับเรื่องภาษาถิ่นนี่..มีเรื่องราวที่น่าสนใจและน่าศึกษาถึงรากเหง้าแห่งวิถีชุมชนได้มากทีเดียวนะครับ

-ณ เวลานี้..สำเนียงผมเริ่มจะเหมือนคนพรานกระต่ายบ้างแล้ว หรือนี่คือสิ่งที่บ่งบอกว่าผมพร้อมแล้วที่จะเป็นคนอำเภอพรานกระต่าย และต้อนรับครอบครัวเล็ก ๆของผมให้อยู่ในอ้อมกอดชุมชนเล็ก ๆ ที่อบอุ่นแห่งนี้

-ขอบคุณที่ได้อ่านบันทึกนี้และได้ร่วมแบ่งปันประสบการณ์ชีวิตช่วงหนึ่งครับ

-ด้วยความเคารพและระลึกถึงอาจารย์อยู่เสมอครับ..