ครับ พี่ คุณมะเดื่อ

ฟังแล้วน่าตกใจเลยทีเดียวครับ - ประเด็นแรก เด็กๆ ไม่รู้เรื่องราวของตนเอง ไม่รู้เรื่องราวในครอบครัว นั่นอาจหมายถึงทักษะของการใช้ชีวิตจากเรื่องใกล้ตัว การขาดทักษะในการสังเกตการณ์ปรากฏการณ์ชีวิต เรื่องนี้น่าห่วงมากครับ ผมชอลมากที่ให้เด็กเล่าเรื่องราวตนเอง เพราะในอีกมิติคือการสร้างสำนึก หรือสร้างกระบวนการเรียนรู้บ้านเกิดในอีกช่องทางหนึ่ง

ส่วนการเล่าเรื่องหน้าชั้นเรียน คือการสื่อสารสาธารณะ ซึ่งไม่น่าจะยากเย็นอะไร เพราะคนฟังก็ล้วนค้นเคยกันดีอยู่แล้ว เรื่องที่นำมาเล่า คือเรื่องใกล้ตัว เป็นการแบ่งปันเรื่องที่อาจเหมือนกันเลยก็มี คิดถึงในอดีตที่ครูให้แต่ละคนอ่านข่าวจากหนังสือพิมพ์หน้าชั้นเรียนในแต่ละเช้า สมัยนั้นขนาดจะหาหนังสือพิมพ์มาอ่านยังยากเลยครับ -- ก็ด้วยแนวทางนั้นพลอยได้ชอบอ่าน ชอบฟังเรื่อยมา

บางทีการให้เด็กได้เขียนเรื่องราวบ้านตัวเองคู่ไปกับการเล่า อาจทำให้เด็กมีความกล้าเล่ามากขึ้น เพราะเป็นการช่วยบันทึกความจำ ช่วยทำให้ตกผลึก ได้อ่านทวน ได้ท่องจำมาเล่า ---

ชื่นชม และให้กำลังใจ ครับ