หนูกมลวัลย์

ขยันเขียนและขยันหาเรื่องธรรมมานำให้คิด

เรื่องโลกธรรมแปดนี้ เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้กับทุกคนและเป็นเรื่องที่ควรเจริญสติในเรื่องนี้อย่างต่อเนื่องครับ เหมือนการกำกับดูแลเข็มทิศชีวิต

เพราะหากเราเผลอไผลและขาดสติ ข้อหนึ่งข้อใดในโลกธรรมแปดนี้เมื่อมากระทบกับเรา จะเป็นตัวการสร้างทุกข์ได้และกระทำกรรมอันก่อให้เกิดวิบากทุกข์สืบไป

เวลาธรรมข้อนี้ปรากฏขึ้นในชีวิตจริง ต้องเตือนสติหรือเจริญสติอยู่ตลอดเวลาเมื่อเกิดสุขเวทนายามที่ ลาภ ยศ สุขและสรรเสริญ พึงมีพึงเกิดแก่เรา

และเมื่อเวลาทุกข์ใจเกิดขึ้นเมื่อยาม เสื่อมจากโลกธรรมสี่นั้น ต้องเจริญสติเช่นกันจะได้เข้าใจในเรื่องธรรมดาของโลกธรรม...ไม่เป็นทุกข์มาก

เช่นเมื่อได้ดีมีสุขอะไรก็ตาม เกิดความสุขเวทนา ต้องกำหนดจิตเจริญสติว่า "สุขหนอๆๆๆๆๆๆๆ" และเมื่ออารมณ์นั้นดับไป ก็กำหนดว่า " ไม่เที่ยงหนอ" อย่างนี้เป็นต้น เป็นการเจริญสติแบบเวทนานุปัสสนา

บางท่านอาจเจริญทางปัญญาคือเห็นกระบวนการของทุกข์ยามกระทบกับอารมณ์ที่พึงใจ จะเกิดจิตยินดีที่ฟูฟ่องล่องลอยไปกับอารมณ์นั้น แล้วเห็นว่าเป็นเพียงกระแสอารมณ์ที่เกิดกระทบกับจิตเพียงวาระหนึ่ง ขณะหนึ่งๆเท่านั้น มิได้เป็นแก่นสาระอะไร ที่จะไปยึดติด หรือเกิดจิตโลภอยากบริโภคอีก เป็นต้น

รู้สึกว่าจะเขียนยาวไปแล้ว :)