ความเห็น


ครับ พี่nui

เวลาผ่านไป หนังสือที่อ่านก็เปลี่ยนไปด้วยตามวัย

..

เห็นด้วยตามนั้นเลยครับ วันวัยเป็นส่วนหนึ่งในการกำหนดวิถีของเราเองในมิติต่างๆ ผมเริ่มอ่านวรรณกรรมในระยะแรกก็กลอนหวิวๆ หวานๆ ตามวัย แต่พัฒนามาเป็นเรื่องสั้น บทกวี นวนิยาย และเริ่มมาลงตัวที่เรื่องเล่าในมิติต่างๆ

การอ่าน มักช่วยให้เรามองโลกหลากมุมขึ้น เห็นเรื่องราว เห็นสถานที่ เห็นรสชาติของโลกและชีวิต เห็นถ้อยคำที่เราเก็บมาใช้ได้ทั้งในเชิงปรัชญาคิดและพฤติกรรมเชิงรูปธรรมของเราเอง...

ส่วนคำว่า "ไม่จนคำ" ....(ผมไม่แน่ใจครับ 555 เพราะยังอ่อนวัยต่อการเขียนยิ่งนักครับ)








พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี