สวัสดีครับ <table border="0" width="100%" class="plain"><tbody><tr class="plain">

</tr></tbody></table><p>การได้อ่านถ้อยคำของอาจารย์แล้ว,  ผมสัมผัสได้ถึงความเป็นกติกาที่ถูกสร้างขึ้นของคนในครอบครัวที่เป็นเหตุเป็นผล,  เป็นเรื่องเป็นราว,  มีช่องว่างระหว่างกันอย่างพอเหมาะ   และถือว่าเป็นเรื่องที่ดูเหมือนจะพูดคุยกันได้  ทั้งในฐานะของคนในครอบครัว  หรือแม้แต่ในฐานะเสมือนครูที่ต้องสอนชีวิตให้กับลูก </p><p>ผมประทับใจกรณีการประสานับร้านอินเตอร์เน็ตในทำนองของการพึ่งพิงกันและกัน</p><p>การที่เรารู้จักกับเจ้าของร้านเน็ตฯ  ผมถือว่าสำคัญมาก  อย่างน้อยเราก็รู้ถึงสถานที่ที่แน่ชัดของจุดที่ลูกเรากำลังใช้ชีวิตอยู่ ณ ที่ตรงนั้น  ไม่มีการพลัดหลง หรือหนีไปที่อื่น  ซึ่งเราจะมีทางร้านได้ช่วยดูแล เป็นหูเป็นตา  โดยกรณีนี้ผมถือว่าเป็นแนวคิดและกุศโลบายที่ดีมาก  และคงช่วยให้เราได้สบายใจขึ้นมากโข</p><p>ประเด็นสำคัญที่ผมกำลังคิดอยู่ในขณะนี้ก็คือ  การเลี้ยงลูกด้วย “โทรศัพท์”  บางคนอยู่คนละที่คนละแห่งกับลูก  ให้ลูกพักอาศัยในหอพัก  ทั้งในระดับมัธยมและอุดมศึกษา   โดยที่ผู้ปกครองไม่ค่อยมีเวลามาเยี่ยมเยียน  แต่ใช้การพูดคุยกันทางโทรศัพท์  แต่พอเอาเข้าจริง   เรื่องราวที่แท้จริงกลับไม่ปรากฏดังที่รับรู้รับฟังผ่านคลื่นโทรศัพท์  ,  ซึ่งมีทั้งที่รุนแรงและไม่รุนแรง  นั่นคือปรากฏการณ์จริงที่ผมพบเจอ  และได้เข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของการรับรู้และร่วมแก้ไขปัญหา</p><p>….</p><p>ผมขอบพระคุณในทัศนะและถ้อยคำอันเป็นประโยชน์ต่อการดูแลคนที่เรารัก ,  สังคมดูจะเปลี่ยนแปลงตนเราก้าวไม่ทัน  แต่ก็พยายามอย่างหนักหน่วงในการที่จะสร้างภูมิคุ้มกันให้กับลูก ๆ …</p><p>…</p><p>ขอบพระคุณครับ</p><p> </p>