สวัสดีครับ คุณเอก
 |
คิดถึงเช่นกันครับ ...
ผมเพิ่งตื่นจากการพักอันยาวนานเมื่อครู่ หลังจากเมื่อวานกรำงานตั้งแต่ตี 5 ยัน 4 ทุ่ม ...
ความดีงดงามเสมอ... เป็นคำที่คุณเอกบอกกล่าวกับผม และเป็นคำที่ผมนำไปใช้ประกอบการบรรยายทุกครั้งที่มีโอกาสได้ทำหน้าที่ของการเป็นวิทยากร
บันทึกนี้มีที่มาที่ไปที่ค่อนข้างลึกเร้น -
พูดไม่ชัด เขียนไม่ชัด ... เพราะสถานะทำให้เขียนไม่ชัด
....
ผมไม่เคยรู้สึกเดียวดาย ยิ่งในครั้งหนึ่งที่กลับไปเดินเยี่ยงคนสามัญ ไม่มีตำแหน่ง ไม่มีหัวโขน แทนที่จะรู้สึกเดียวดาย เงียบเหงา แต่กลับกลายเป็นว่า เราได้ทุกอย่างคืนมาเกือบหมด และยังไม่เพิ่มเติมมาอย่างมากมาย
บางทีหัวโขนก็ทำให้เราอึดอัดอยู่ไม่น้อย แต่ที่ยังต้องสวมอยู่จนบัดนี้ เพียงเพราะว่าเชื่อว่า การจะทำอะไรสักอย่างบางครั้งเราจำเป็นต้องใช้ "สถานะ" ด้วยเช่นกัน และสถานะนั้นจะเป็นตัวกำหนดบทบาทในสิ่งที่เราอยากจะทำ ... และสำคัญ คือ สิ่งที่เราอยากจะทำนั้น เป็นการกระทำเพื่อส่วนรวม ยิ่งยังทำให้เราปล่อยวางหรือถอดหัวโขนนั้นออกไปยังไม่ได้ ..
....
หากเราเป็นคนดีและมีน้ำใจ มิตรเรามากมีอยู่แล้วครับ
....
ขอบคุณครับ - ผมก็เชื่อเช่นนั้นเหมือนกัน
ที่สำคัญ ... คิดถึงเช่นกันครับ !