อ่านบันทึกนี้จบ...อยากตอบมั่งอ่ะ...

• แต่ว่าตอบไม่ได้...จะเอาความรู้สึกสมัยก่อนที่เป็นในวัยเด็กๆมาตอบมันก็ไม่ใช่แล้ว.
• ทบทวนดูก็แล้วกับทุกๆครั้งที่จากบ้าน..จากมิตรสหายที่อยู่ด้วยกัน  จากครอบครัว ไปไกลๆ ในระยะหลังๆ นี้...ทำไมอาการคิดถึงสิ่งใดสิ่งหนึ่งหายไปเกือบหมด...สิ่งใดที่ค้างคาที่กลัวว่าจะเป็นกังวลก็จะสะสาง และบริหารจัดการจนเรียบร้อย แม้กระทั่งความเป็นอยู่ของพ่อกับแม่ ..
• สรุปได้ในตอนท้ายว่า...ระยะหลังนี้ฝึกเจริญสติปัจจุบันขณะได้บ่อยๆ เลยไม่ค่อยได้ดิ่งกับความคิดในอดีต...ใช่เลย...มันเป็นเช่นนั้น...จริงๆ ด้วยสิ....