สวัสดีครับ ครูอ้อย
- อ่านบันทึกนี้แล้ว อดชื่นชมกุศโลบายของผู้เป็นแม่ไม่ได้
- แต่ผมออกตัวก่อนเลยว่า ผมใจไม่แข็งพอ เรื่องนี้ต้องยกให้คุณแม่เขาเป็นคนจัดการแทน
- ช่วงท้าย ๆ ผมอ่านแล้วสะเทือนใจ ไหว ๆ หวั่น ๆ ซึ้งซาบไปกับสิ่งที่แม่มอบให้ ..
น่าสงสารลูกๆในบางครั้ง เดินไปขอดูจากเพื่อนๆ หยิบจับแล้ว ยื่นคืนให้เพื่อน ดูภาพนี้แล้วประทับใจครูอ้อยจริงๆ ภาพที่เธอตัดใจไม่เอาเพราะ " กระเป๋าใบนี้ของแม่.... ไม่มีเงิน "
ครูอ้อยเพิ่งจะซื้อตุ๊กตาตัวใหญ่ให้พวกเธอๆของครูอ้อยตอนที่รับปริญญา นี่เอง