สวัสดีครับ <table border="0" width="100%" class="plain"><tbody><tr class="plain">

</tr></tbody></table><p>แทบไม่น่าเชื่อว่า  เพียงเสี้ยวไม่ถึงนาที   ผมกำลังนึกที่จะเข้าบันทึกของอาจารย์อีกครั้ง  เสี้ยวเวลาเดียวนั้นกลับพบว่าอาจารย์แวะมาฝากแนวคิดอันเป็นประโยชน์ไว้ในบันทึกผมอย่างไม่น่าเชื่อ</p><p>ผมเขียนเรื่องนี้โดยมีที่มาที่ไปเกี่ยวกับภาวะที่นิสิตได้จัดเวทีสำรวจความคิดเห็นจากประชาคมเพื่อนำไปสู่การพบปะกับผู้บริหาร   เราในฐานะผู้กำกับดูแล  ซึ่งได้รับการสั่งการให้เข้าดูแลอย่างใกล้ชิด  โดยที่เราเองก็รู้สึกว่า  บางทีก็จะใกล้ชิดจนดูเหมือนตัดเวทีทางความคิดของนิสิตไปมาก  จึงรู้สึกไม่สบายใจ … แต่ผมโชคดีมากที่ผู้นำนิสิตเหล่านั้นเข้าใจผมเป็นอย่างดี,ฅ เข้าใจและเห็นใจ  รวมถึงพูดภาษาเดียวกันอย่างน่ายกย่อง</p><p>นายกองค์การเป็นคนกล่าวขึ้นในทำนองนี้  ลาภยศตำแหน่งสำหรับเขาไม่สำคัญ  เขามาจากนิสิต  ก็ยินดีไปจากตำแหน่งนี้ตามความต้องการของนิสิต  แต่ถ้าหากไปโดยไม่ได้รับความชอบธรรม   นั่นก็ต้องสู้กันให้เต็มที่</p><p>ผมเพียงแต่ต้องทำหน้าที่พี่และเจ้าหน้าที่อย่างเต็มกำลังความสามารถที่มีอยู่   เราคุยกันเรื่องหน้าที่, บทบาทและสถานะที่เรามีอยู่… เรามองตรงกันว่า …เรามามือเปล่า  วันไปหากต้องไปมือเปล่าเราก็ไม่เสียใจ ..ขอเพียงสิ่งที่ทำได้ก่อให้เกิดประโยชน์ต่อส่วนรวมไว้บ้าง - ไม่มากก็น้อย ….</p>