นั่นนะซินะเราคงอยู่ในโลก ไซเบอร์ เกินไป ทุกสิ่งอย่างกับการเสพมัน คงทำให้เราหมกมุ่นอยู่กับมัน โลกแคบ ๆที่เราอุตส่าห์ทะุลุมันออกมาได้ เรากลับต้องมาติดกับสิ่งอำนวยความสะดวกต่าง ๆ สังคมก้มหน้า ติกับอยู่กับ โทรศัพท์สี่เหลี่ยมเล็ก ๆ โน๊ตบุ๊ค ลืม หนังสือปรัชญาในตู้หนังสือ ลืมหนังสือธรรมมะที่อยู่ชั้นหนังสือ ลืมแม้กระทั่่งธรรมชาติที่เราควรจะได้ไปพบ ไปเจอะ ไปสัมผัสบ้าง ทุกวันอยู่กับโลกไซเบอร์ จนลืม การเป็นตัวเอง
ขอบคุณ"พี่หนาน" ที่ทำให้นึกย้อน คิดถึงเรื่องราวในรายทาง นึกย้อนถึงการเป็นตัวเอง ความสุขจากธรรมะ ธรรมชาติ และปรัชญาที่เราเคยได้เคยเรียนรู้

หลังจากนี้ คงต้องมาทบทวนกะตัวเอง สักที ว่า เกิดอะไรขึ้นกับ เรา