อ่านบันทึกนี้แล้วขนหัวลุก
ผมมีความสุขอย่างมหาศาลที่ได้กลับไปยังที่นั่น
แรกเขินอายกับเด้กๆ...
หาแต่สัมผัสแรก กลับผ่อนคลาย เพราะแววตาเด็กๆ ไม่เป็นอื่นไปจากเรา...

โลก สร้างเรามาเพื่อเยียวยากันและกัน
ผมเอง ก็เยียวยาตัวเองผ่านเวทีนี้...
ชีวิต อยากเป็นครู ไม่ได้เป็นครู
หากแต่ได้ทำงานกับว่าที่คุณครู-ผมสุขใจและมีพลังมาก
(ต่อให้ค่าน้ำมันบานปลายแค่ไหน-ก็สุขใจ 55)

ยิ่งได้พบเจอกับวิทยากรอีกสองท่าน...ยิ่งถือว่สเวทีนี้ยิ่งใหญ่สุดๆ

ดูแลเด้กเหล่านี้ให้ดีนะครับ
ได้เด็กดีมาอยู่กับมือ
"ระบบและกลไก" ระดับสถาบัน ต้องหนุนเสริมและเกื้อกูลการเรียนรู้เด็กๆ ให้มากๆ..

เจอเด็กๆ ทุกครั้ง ฝากความระลึกถึงนะครับ (เพราะคิดถึงจริงๆ)

ขอบคุณ อ.วัส - และ Gotoknow.org...ที่ทำให้เราได้พบเจอกัน ครับ