เคยพบพี่ฟ่ง และนั่งุุยกันตอนพี่แก้วไปเป็นวิทยากรที่หาดใหญ่

พี่ฟ่งเล่าเรื่องผ่านหนังสือ ที่พี่ฟ่งมีประสบการณ์ดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้ายว่า 

ผู้ป่วยระยะสุดท้ายมักมีอาการป่วยไข้ทางจิตคู่กับความป่วยไข้ทางกาย ทำให้เกิดความทุกข์จากสาเหตุหลักคือ ภารกิจในชีวิตที่ค้างคายังไม่สำเร็จลุล่วง เกิดความห่วงกังวลและปัญหาสัมพันธภาพในครอบครัวร้าวฉานที่สะสมมาทั้งชีวิต ครอบครัวยากที่จะคลายปมปัญหาด้วยตนเองเพราะไม่อยากรื้อฟื้นให้ขุ่นเคือง  

ทำให้ไม่มีโอกาสที่จะพูดคุยกัน ถ้าความทุกข์ใจไม่ได้ถูกปลดปล่อย ผู้ป่วยก็ไม่สามารถตายอย่างสงบได้ 

ดังนั้นบุคคลที่สามโดยเฉพาะพยาบาลจะต้องเข้ามาชี้แนะเปิดปมความทุกข์ในใจและสัมพันธภาพที่ร้าวลึกของผู้ป่วยและญาติให้ตระหนัก เพื่อการเยียวยาที่สำคัญ คือ การให้อภัย การขออโหสิกรรม 

แต่อย่างไรก็ตามการนำพาจิตวิญญาณของผู้ป่วยระยะสุดท้ายเป็นภารกิจของญาติใกล้ชิด เมื่อช่วยคลี่คลายปัญหาทางจิตใจได้สำเร็จ ความปิติสุขจะเกิดขึ้น การน้อมนำให้ผู้ป่วยเข้าสู่ความสงบในช่วงสุดท้าย จะทำให้ผู้ป่วยพร้อมจะก้าวเดินสู่จุดหมายปลายทางอย่างงดงาม ท่ามกลางญาติที่คอยให้กำลังใจ