ขอบคุณ อ.กุหลาบ มัทนา

ก่อนเขียนบันทึกนี้ก็หวั่นหวาดอยู่เหมือนกัน  เกรงว่าจะเคืองใจบางท่าน เดี่ยวหาว่าผมมองโลกหม่นมืดซะเหลือเกิน หรือมองโลกมุมเดียวเป็นหัวใจหลัก   เพราะจริงๆ มันขึ้นอยู่กับว่าคนแต่ละคนพึงใจจะหยิบจับมาใช้หรือไม่ หรือมีวุฒิภาวะในการเลือกใช้สอยให้เกิดประโยชน์ได้มากน้อยแค่ไหนเท่านั้นเอง

ประจวบเหมาะกับเหตุการณ์บ้านเมืองวันนี้  เห็นหลายๆ คนต้องจ่ายเงินหลักแสนเพียงเพราะพลัดหลงไปเล่นเกมอย่างแสนสนุก  จะโดยตั้งใจหรือไม่ก็เถอะ  แต่ถือว่านี่คือบทเรียนที่ต้องเรียนรู้  ทั้งในฐานะของผู้บริโภคและในเรื่องของความรับผิดชอบของผู้ประกอบการ

ได้อย่างเสียอย่างในทุกเรื่องครับ  
หากแต่สถานะ และสภาวะตอนนี้  ผมมีความสุขมากเลยครับกับการได้พักพาตัวเองออกมาจากโลกไซเบอร์  ถึงแม้คนอื่นจะวิ่งวุ่นในการสื่อสารกับผมทั้งการงานและส่วนตัว แต่ผมว่ามันไม่เลวร้ายนักหรอก  เรายังมีวิธีการ ช่องทางการสื่อสารต่อกันอีกหลายช่องทาง...

และที่สำคัญ  ไม่ว่าสื่อสารผ่านช่องทางใด  ความเป็นอัตลักษณ์ภาษาของชาติ ก็ไม่ควรละข้าม  ผมถึงได้หลงรักการเขียนจดหมาย  หรือเขียนบันทึกอันยืดยาวเสียมากกว่า -

ขอบคุณครับ