ไปสืบค้นเจอกวีที่โดนใจ ของลมหัวด้วนเกี่ยวกับผลไม้ตามธรรมชาติบ้านๆ อ่านแล้วได้แรงอก จึงนำมาบอกต่อ
.......เดินเข้าป่าประหัวนอนตอนหัวเช้า........รูดลูกม่าวเข้าปากเคี้ยวเสียวถึงหัว
ลูกเขียวๆกินไม่ดีเพราะขี้รั่ว......................ลูกเหมรฺมัวกินมากปากสีคราม
พร้าวนกคุ่มเดินขุ่มๆก้มมองหา..................ลูกขล็อบนากินแล้วแค้นอย่าแข้นถาม
ขึ้นลูกวาป่านมแมวลูกแววาม....................ยับหยิ่วหนามข้องห่วงลูกม่วงคัน
ลูกเหม็ดชุนสุกคราวแลขาวเผิน.................เหมือนหงส์เหินลงมาพนาสันต์ย่านนมควายขึ้นเคล้าย่านเขาคัน................เดินทั้งวันกินลูกโทะลูกโผะค่าง
ถ้าได้กินลูกข่อย.....เขาว่าดก...................ลูกลุ่มนกกินแล้วจะห่างๆลูกหลุมพีที่ขบเคี้ยวเสียวแก้มคาง..............ถ้าเป็นซางกินลูกหว้าลูกกำชำ
ทั้งลูกกอลูกโกของบ้านนอก....................อยู่บางกอกอย่าเห็นเป็นเรื่องขำลูกพร้าวเลลูกพลับพลาลูกระกำ................ผมแนะนำจำนะสาวบ่าวจงฟัง
จิ้มแล้วดูดแดนเดิมอยู่ระโนด...................ชื่อลูกโหนดคนเรียกติดพร้อมหมิดถังลูกหัวครกเล็ดล่อนั้นก็ยัง........................หัวครกชื่อโด่งดังทั้งเมืองไทย
สัญลักษณ์ผลไม้ขอประกาศ....................ชื่อลูกหาดนามกระเดื่องเมืองหาดใหญ่เปรี้ยวเข็ดฟันนั้นต้องกินลูกไฟ.................แต่อย่าไปกินโชว์หน้าโรงโนราห์
ลูกชมพู่ย่าหวันสุกแดงทุกผล..................ลูกขี้แรดต่างหนคนเรียกหาลูกตาเป็ดตาไก่ลูกเนียนนา.....................ลูกพรวนป่ากินได้หวานไม่มี
ลมหัวด้วนแนะนำจงจำไว้.......................ของเมืองใต้จงรักษ์เป็นสักขีเราคนใต้รักษ์ของใต้จำให้ดี....................อย่าย่ำยีดูถูกลูก....สะตอ.
กลอนโดย ลมหัวด้วน