ท่านครูบาที่เคารพ
กราบขอบพระคุณที่ส่งหนังสือมาให้ค่ะ..บทแรกที่เปิดอ่าน...ท่านครูบาคงเดาได้นะคะว่า อ่านบทของใครก่อน ถึงแม้ว่าจะถูกจัดไว้ข้างหลังเล่มก็ตาม....
อ่านแล้ว ย้อนมาอ่านบทอื่นๆข้างหน้า....ทุกบท มีสาระ มีน้ำหนัก มีประเด็น....แล้วก็พบว่า ที่บทท้ายอยู่ท้ายนั้นถูกต้องแล้ว...เพราะเป็นสิ่งได้สรุปหัวใจของเรื่องและเปิดกระโหลกเข้าไปเขย่าสั่นขั้วหัวใจของคนที่ยังมึนงง สับสน หรือหลงทางว่าจะเดินกันอย่างไรถึงจะทำให้อุดมศึกษาของไทย เพื่อคนไทย และแผ่นดินไทยอย่างยั่งยืน
และทำให้เห็นด้วยว่า อดีตจนถึงปัจจุบันและอนาคตที่กำลังจะเข้ารกเข้าพง(คอนกรีต) ไปกันใหญ่นั้น...เหมือนเด็กเล่นขายของกันขนาดหนัก...หากไม่ห้อยหัวลงพร้อมกันทุกคน...อุดมศึกษาไทยก็คงได้แต่ เด็ดยอดไม้มาเสียบแจกัน กันอยู่นั้นแล้ว..และมองไม่เห็นถึงรากกันสักที
ด้วยบทประจ๋อประแจ๋นั้นเองค่ะ ทำให้รู้สึกละอายใจมากทีเดียวว่า ตัวดิฉันยังไม่ได้ทำอะไรอีกมากมาย..และมองเห็นว่ามีอะไรอีกมากมายที่จะทำต่อไป....
ขอบพระคุณค่ะ....
ขออนุญาตเขียนลงไว้ในบันทึกนี้นะคะ....น้าอึ่งอ๊อบ คุณแป๊ด..คงไม่ว่ากันนะคะ