ชอบตรงที่สะท้อนว่า.... คนเรามักเห็นแต่ "คมคำตน" ไม่เห็น "คมคำคน" เมื่อดำเนินชีวิตจะเห็น "คำคมคน" เมื่อมีประสบการณ์พอจึงเข้าใจ กลายเป็น "คำคมตน" .....
ไม่ชอบตรงที่... ผู้เขียน "วางใจศรัทธา" ที่มีต่อพระพุทธเจ้า เป็นเพียงแค่เป็นปราชญ์เท่าเทียบเปรียบกับ "นักคิด" (นักวิทย์) ทั่วไป ....
สำหรับผมแล้วการ "ตรัสรู้" อยู่เหนือการ "เรียนรู้" หรือ "หยั่งรู้" ใดๆ ทั้งมวล ....คำสอนพระพุทธเจ้าไม่ใช่ "คำคม" ซึ่งเป็นเพียง "สมมติ" ของมุมมอง ทำให้ไม่เห็น "คม" ของ "คำ" คนอื่น แต่เป็น "ปรมัตถธรรม" ที่นักปฏิบัติจะรู้ได้เฉพาะตนต่อไป...
อยากแนะนำให้ผู้เรียนรู้จัก "ใจเพชร กล้าจน" หรือ หมอเขียว ที่นี่ครับ