ก็นั่นนะแหละครับ เรารู้ว่ามันโหดร้ายกับเรา ทำไมเราไม่ละมันเสีย

และโจทย์ที่ผมคิดหนักกว่าที่ว่ามานั้นนะครับ

ว่า........

ทำไม เรา (ส่วนใหญ่) จะพยายามไม่มองความจริง ที่เป็นอยู่ทุกขณะจิต

มันเป็นเจตนาของเรา หรือเจตนาของกิเลส

ณ วินาทีนี้ ผมยังมองว่าเป็นเจตนาของกิเลส

เพราะจิตเราไม่ได้อะไรเลย มีแต่สะสมสิ่งไม่ดี ที่ไม่มีใครอยากได้ แต่ก็ยังทำ

และพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะไม่คิดไม่ตรอง ทั้งก่อนและหลังการทำ

ว่า ดี/ไม่ดี ชอบ/ไม่ชอบ แล้วสุดท้ายก็มาบ่นเรื่องผลที่ตัวเองไม่ชอบ ทั้งๆที่ก็ทำมาเองทั้งสิ้น

นี่คือ ความสุดยอดของเรื่อง "แปลกแต่จริง" ที่ผมเห็นมาตลอดชีวิตผมเลยละครับ

ไม่มีอะไรแปลกกว่านี้อีกแล้วครับ

อิอิอิอิอิอิอิอิอิอิอิอิอิอิอิ