... หรืออีกนัยยะ คือ พัฒนาเฉพาะวัตถุ/เศรษฐกิจ
แต่ยังไม่พัฒนาทางจิตใจ/ความรับผิดชอบต่อสังคม
อาจเป็นโจทย์สำหรับครูอย่างเรานะคะ
...
มาแอบฟัง บทสนทนาระหว่าง อาจารย์เสีอกับคุณปู
แล้วเกิดแรงบันดาลใจพร้อมกับคำถามในใจ
เราจะทำอย่างไรให้..เริ่มต้นที่ตัวเอง
"มุ่งค้นคว้าเรื่องนั้นซะจนปรุ สร้างสรรค์ผลงานแก่ส่วนรวม"
โดยไม่ถูกกระแส..Noise พัดพาออกนอกทางเสียก่อน
...
...ผมคิดว่า "มุ่งค้นคว้า" เป็นภาระหลักการเป็นครูมหาวิทยาลัยอยู่แล้ว
เพียงแต่ว่ามีครูมหาวิทยาลัยหลายท่านไม่ได้ทำภาระเช่นนั้น
หลายคนทำงานบริหารมากมายจนลืมเลือนหน้าที่นี้ไป
แต่โดยหลักการ "มุ่งค้นคว้า หาองค์ความรู้" เพื่อนำทางสังคมเป็นหน้าที่โดยตรง
อีกประเด็นหนึ่ง คือ "กระแสวัตถุนิยม ทุนนิยม ระบบอุปถัมภ์" นั้น
อยู่ที่จิตใจ อุดมการณ์ ของตัวเองล้วน ๆ ว่า เราเลือกที่ "หลง" ไปกับมันมากน้อยเพียงใด
หากเราสลัดไม่หลุด เราก็จะกลายเป็นคนหนึ่งเช่นกันที่ทำทุกอย่างเพื่อกิเลส ตัณหา ความอยากที่เราเลือกเอง
แล้วเราก็แอบหลงภูมิใจในที่เราคิดว่า เราประสบความสำเร็จ เรามี เราเป็น เหมือนคนอื่นแล้ว
ภาพชัดมากตอนนี้ เช่น เด็กผู้หญิงเลือก "แฟชั่น" เอามารวมกับ "ยูนิฟอร์ม" แล้วบอกว่า "ยูนิฟอร์ม" คือ "แฟชั่น"
หลงไปเห็นดารานักร้องเขาแต่ง ก็อยากแต่งบ้าง ทั้ง ๆ ที่มารยาทหรือกาลเทศะใด ๆ ไม่ควรทำใน "ยูนิฟอร์ม"
หรือการหาช่องโหว่ทางกฎหมาย กฎระเบียบเพื่อให้ตัวเองและพรรคพวกได้ผลประโยชน์ของนักการเมือง
อ่ะ ... ยาวแฮะ ... แว่บดีกว่า
สรุป ความหนักแน่นมั่นคงทางจิตใจของตัวเอง เป็นตัวชี้ว่า เราจะถูกพัดพาไปตามกระแสสังคมหลง ๆ ลืม ๆ นั้นหรือไม่
ฝากหินถ่วงไว้ก้อนหนึ่งแล้วกันนะครับ ;)...
ขอบคุณมากครับ คุณหมอบางเวลา ป. กุ้งเผา ;)...
ป.ล. ผมคิดว่า ตัวเองกำลังดูจริงจังเกินไปครับ ผิด Concept ไปดีกว่า ;)...
......................
ขอบคุณ ความเห็นที่ผิด Concept ชุดนี้ของครู :)
ที่เป็น "หินถ่วง" ความรู้สึกบางด้าน...ในสถานการณ์ปัจจุบันให้สมดุลได้อย่างมากเลยค่ะ
อ้ะ...แว่บตามอากู๋เข้ามาตาสว่างได้อย่างไรเนี่ย?
ตามข้อมูล เรื่องกสิกรรมแท้ๆ..."ปฏิว้ติยุคสมัยด้วยฟางเส้นเดียว" นำมาสู่..."ครูของแผ่นดิน"
เข้ามาถึง "คมความคิดอันลึกซึ้ง" ของ "คุณครู..ดาบคู่ของข้าพเจ้า"ได้อย่างซึ้งใจมากมาย... งึดหลายเน้อ
ขอขอบคุณอีกครั้งค่ะ สาธุ