ณ วันนี้ ก็คงจะพอพูดได้ว่า..บันทึกของผม..มีผู้เข้ามาอ่านสูงสุด..ดอกไม้มากที่สุด..ความคิดเห็นมิใช่น้อย แต่นั่นไม่สำคัญเท่า..เคารพในความคิดเห็นของตนเองและคนอ่านเสมอ..คุณยายถามว่า..จะให้เด็กสีข้าวจริงๆหรือ..ผมตอบ(ในใจ)คุณยายไปว่า..ตั้งแต่เป็นผู้บริหารโรงเรียนเล็กๆเด็กไม่ถึง๗๐ คน ยังไม่เคยทำอะไรเป็นเล่นเลย ทำจริงและยั่งยืนตลอด..จึงขอเรียนคุณหมอเปิ้ลและใครต่อใครว่า..อย่าอิจฉาผมเลยครับ..ที่มีโอกาสพบปะพูดคุยนักคิดนักเขียนและศิลปินไทย ที่มีถิ่นพำนักอยู่ต่างแดน ที่เป็นประเทศที่มีมาตรฐานทางสังคมและอุดมปัญญา..กับคุณป้่าวิก็ดีมากๆ ท่านนุ่มนวลและลุ่มลึกในทุกคำสอน..ครับ ผมก็อิจฉาตัวเองเหมือนกันว่า..ปีนี้ทำไมมีสิ่งดีคนดีเข้ามาไม่ขาดสาย..เพราะฉะนั้นเร่งทำความดีกันเถิด...เห็นผลกันชาตินี้นี่แหละครับ