แก้ไขแล้วมีปัญหา เลยมาต่อในนี้ครับ

๒. ศฺวนฺ ปุ. (สุนัข), ยุวนฺ ปุ.นปุ. (เยาว์) มีเค่าอ่อนคือ ศุนฺ และ ยูนฺ. ส่วนเค้าแข็งและกลางนั้น ใช้แบบเดียวกับ ราชนฺ (ตัวอย่าง อาลปนะ แจก ศฺวนฺ, ยุวนฺ) ส่วนเพศหญิงเป็น ศุนี, ยุวติ

                **ลองแจกเองทั้งหมด**

๓. มฆวนฺ ปุ. (ผู้เอื้อเฟื้อ) ในภาษาสมัยหลังมักจะหมายถึงพระอินทร์ ศัพท์นี้มาจาก มฆ+วนฺ คือ ผู้มีทรัพย์ มีเค้าแข็งคือ “มฆวานฺ” กลาง “มฆว” และ อ่อน “มโฆน” 

                กรรตุ เอก แจกเป็น มฆวา  อาลปนะ มฆวนฺ,  เพศหญิงใช้ มโฆนี

                **ลองแจกเองทั้งหมด**

๔. อหนฺ นปุ. “วัน”   ใช้เฉพาะเค้าแข็งและอ่อน ส่วนเค้ากลาง กับกรรตุ.เอก. นั้น ใช้ อหรฺ หรือ อหสฺ

                แบบแจกมีดังนี้

 ** ที่เหลือแจกเอง**

                ๕. คำประสมกับ อจฺ หรือ อญฺจฺ

                มีคุณศัพท์ที่สร้างขึ้นจากรากศัพท์นี้ โดยมีอุปสรรคหรือคำอื่นที่แจกรูปพิเศษ บางทีก็มีสองเค้า คือ แข็ง กับ อ่อน ก็จะปรากฏเป็น เช่น อญฺจฺ กับ อจฺ.  

                บางคำก็ปรากฏรูปเค้ากลางที่แตกต่างไป เช่น อะ รวมกับ อิ(ยฺ) หรือ อุ(วฺ)  เป็น อี หรือ อู

                คำเพศหญิงจะเติมเสียง อี จากเค้าอ่อน เฃ่น วิษูจี

                คำหลักๆ มีดังนี้

                ศัพท์เกี่ยวกับทิศทาง