พี่บางทรายคะ

เทศบาลตำบลหนึ่งในชนบท ที่มีผู้คนอพยพเข้าไปอยู่อาศัย เพราะว่ามีโรงงานจำนวนหนึ่งมาตั้งอยู่

ผุ้คนมากขึ้น ตลาดเช้าเริ่มคึกคักเร็วกว่าเดิม แม่ค้าไปจับจ่ายตั้งแต่ตีสองตีสาม เพื่อจะไปซื้ออาหารสำเร็จรูปบรรจุถุงไปขายต่อ ในโรงงาน

ความเจริญมาพร้อมกับขยะกล่องโฟม ถุงหูหิ้ว ที่เกลื่อนกราด และฟุ้งฟ่อนยามลมพัดมา

วันหนึ่ง เทศบาลก็มองเห็นหนทางสร้างรายได้อันงดงาม จากกองขยะ

สิ่งที่เทศบาลทำ คือสั่งผลิตถุงดำใส่ขยะ ตัตราเทศบาลและขายในราคาแพงสองเท่าของถุงขยะทั่วไป และเก็บถังขยะสาธารณะไว้หมดสิ้น

สิ่งที่เทศบาลทำต่อ คือ จัดให้มี เสียงตามสายทุกเช้าค่ำ กลอกหูชาวบ้านว่าด้วยโทษของการทิ้งขยะในสาธารณะ  และบีบบังคับให้ซื้อถุงขยะตีตราเทศบาล และต้องซื้อจากประธานชุมชนและคณะกรรมการสภาเทศบาลเท่านั้น

ชาวบ้านรายได้จำกัด ทำงานในโรงงานตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า กลับบ้านค่ำ ไม่รู้จะเอาช่วงเวลาไหนไปซื้อถุงขยะ จึงรวบรวมขยะฝากแม่ค้าตลาดไปซื้อถุงขยะและจัดทิ้งแทน

สิ่งที่เทศบาลทำต่อ คือ ห้ามแม่ค้าที่มาจากนอกเขตเทศบาลทิ้งขยะในตลาดแม้ว่าจะซื้อถุงขยะเทศบาลแล้วก็ตาม และมีประกาศให้ประธานชุมชนจดรายชื่อผู้ซื้อถุงขยะและออกเสียงตามสายประจานผู้ที่นำถุงขยะไปขายต่อให้แม่ค้า

พี่บางทรายคะ ...ในชนบท...เรื่องเล่าแบบนี้ไม่ใช่ของใหม่ ใช่ไหมคะ....