สวัสดีครับคุณ sr ครับ
มุมมองและวิธีคิดอย่างที่ sr กล่าวถึงนี่ ยากเสียด้วยที่จะปฏิเสธว่าไม่จริงทั้งในสังคมไทยและทั่วไป กระแสสังคมที่อุทิศชีวิตจิตใจให้กับการเป็นกลไกการผลิตแลกกับเงิน เพื่อได้เงินและใช้เป็นเครื่องมือเข้าถึงโอกาสต่างๆในชีวิตอีกทีหนึ่ง รวมทั้งการได้พัฒนาตนเอง สุขภาพ และคุณภาพแหก่งชีวิตทั้งปวง เหมือนกับเป็นหมาล่าเนื้อ ดังนั้น พอหมดแรงล่าเนื้อก็เป็นหมาแก่ บางทีไปอยู่ในสถานสงเคราะห์และคอยรับ'ความเมตตา' ให้สงเคราะห์จากหน่วยงานและคนรุ่นลูกรุ่นหลาน ซึ่งรับวิธีคิดและวิถีปฏิบัติอย่างนี้ได้ยากจริงๆ แต่มันก็เป็นไปแล้วจริงๆ เยอะอีกด้วย เรื่องเล็กๆน้อยๆที่สะท้อนให้เห็นว่าสังคมกำลังไหลไปกับวิธีคิดอย่างที่ว่านี้ ผมจึงคิดว่ามีนัยสำคัญมากต่อสังคมที่กำลังจะเคลื่อนตัวไปเป็นสังคมผู้สูงอายุ ทั้งจะเปลี่ยนมุมมองและมุมปฏิบัติ จากการเห็นผู้สูงอายุเป็นหมาแก่หรือคนหมดประโยชน์ รอรับความเมตตาและความช่วยเหลือ สู่การเป็นคนมีบุญคุณต่อสังคม เป็นร่วมโพธิ์ร่มไทร สำคัญมากเหมือนกันนะครับ