สวัสดียายไอดินฯ

ป๋าเดไม่ได้เปิดเครื่องหลายวันเลยทำให้มาช้า....ยายไอดินเขียนบรรยายตอนเป็นเด็กที่ต้องต่อสู้ชีวิตทำให้มองเห็นภาพไปด้วย....ป๋าเดก็ลำบากตอนเด็กจบ ป.๔ ก็มาอยู่วัดบ้านสำราญเพื่อเรียนหนังสือ การไปเรียนต้องเดินไปเรียนประมาณ ๒ กม.รีดผ้าด้วยเตารีดถ่าน ล้างปิ่นโตง่ามมือเป็นหิด (สมัยก่อนยังไม่มีน้ำยาล้างจานเหมือนปัจจุบัน) แต่ศิษย์วัดแทบทุกคนเรียนจบส่วนใหญ่รับราชการครู บางคนเป็น ผอ.โรงเรียน และการไปเรียนหนังสือที่อุบลฯต้องเดินทางโดยรถประจำทางเกือบทั้งวันจึงจะถึงอุบลฯ ...ยายไอดินโชคดีที่ลูกๆเป็นคนดีและเรียนเก่ง (ลูกชายป๋าเดอาจจะเรียนไม่เก่ง ป๋าเดก็ดีใจที่เขาทั้งสองก็เป็นคนดีไม่ได้สร้างปัญหาให้กับพ่อ) ก่อนเกษียณป๋าเดก็ไปเที่ยวเกาะสมุย กะว่าคงไม่ได้ไปอีกแล้ว ความรู้สึกส่วนตัวว่าที่สมุยถนนหนทางคับแคบ เดินทางอึดอัด หาดทรายส่วนใหญ่ก็เป็นหาดส่วนบุคคล...ป๋าเดก็อยากลงรูปปัจจุบันในหัวบล๊อกเหมือนกัน แต่ติดปัญหาลงรูปปัจจุบันไม่เป็น จึงต้องคงไว้ซึ่งรูปตีกอล์ฟ...