เรียนท่าน ผอ. วิเชียร ที่นับถือ
ผมได้อ่านบทเรียนสำเร็จรูป ที่ท่านได้ทำลิงค์ไว้ อย่างรวดเร็ว ซึ่งบทเรียนดังกล่าวมีวัตถุประสงค์ 2 ประการ คือ ให้ผู้เรียน
1. รู้ เข้าใจ และเห็นความสำคัญของพระพุทธศาสนา
2. รู้ เข้าใจ และเห็นคุณค่าของพุทธประวัติในเรื่อง การตรัสรู้ และการประกาศพระธรรม
ผมมีความเห็น ดังนี้ครับ
- บทเรียนนี้ อาจจะทำให้เกิดความ "รู้" เกี่ยวกับพุทธประวัติในเรื่องการตรัสรู้ และการประกาศพระธรรม บ้าง แต่ไม่น่าสามารถทำให้ผู้เรียน "เข้าใจ" "เห็นความสำคัญ" หรือ "เห็นคุณค่า" ของพระพุทธศาสนาหรือพุทธประวัติได้
- ผมคิดว่า บทเรียนนี้ เน้นเพียงเนื้อหา (ที่แปล-เขียนต่อๆ กันมา) เป็นการเรียนรู้แบบ "ท่องจำ" โดยเฉพาะคำถาม ที่เกือบทั้งหมดเป็นคำถามความจำ ดังนั้น ที่ผมว่าอาจจะเกิดความรู้นั้น คือ "รู้จำ" คงยังไม่อาจทำให้นักเรียน "รู้เข้าใจ" ได้
- วิธีหนึ่งที่นิยมที่สุดในการเรียนรู้ให้เกิดความเข้าใจคือ "การคิดอย่างมีวิจารณญาณ" หรือ นำมาคิออย่างเป็นเหตุเป็นผล เราอาจเรียกวิธีศึกษาหลักพุทธศาสนาแบบนี้ว่า การศึกษา"พุทธปรัชญา" ซึ่งผมคิดว่าอาจทำให้เกิดความ "เข้าใจ" ได้แม้ว่าจะยังไม่ "เข้าถึง"
- เราสามารถทำให้เกิดความเข้าใจใน "พุทธปรัชญา" ได้โดยการ "ตั้งคำถาม" ให้ผู้เรียนช่วยกันอภิปรายอย่างเป็นเหตุเป็นผล เช่น ถามว่า "เจ้าชายสิทธัตถะคิดอย่างไรหรือเข้าใจอะไรถึงได้หนีออกบวช?" ...... ผมเอง เพิ่งอ่านเจอจากหนังสือเล่มหนึ่ง ไม่นานมานี้เองว่า ท่านบรรลุโสดาบันในคืนที่จะออกบวช ผมค่อนข้างให้น้ำหนักกับหนังสือเล่มนี้มาก เพราะผมเองตอนนี้ มีลูกน้อยเล็กๆ ดูความรู้สึกตนเองแล้ว ไม่มีทางเลยที่จะหนีไปไหนได้.....
- วัตถุประสงค์เรื่องการเห็นความสำคัญหรือเห็นคุณค่า น่าจะสำเร็จได้ด้วยการ "เข้าถึง" ซึ่งมีวิธีเดียวคือ ให้ผู้เรียนเรียนรู้จากการปฏิบัติ การปฏิบัติหรือลงมือทำด้วยตนเองจะทำให้นักเรียน "เข้าใจด้วยตนเอง" และ "เห็น" หรือ "เรื่มเห็น" ผลของการปฏิบัติ
ผิดถูกประการใด ขออภัย แต่ยืนยันว่า เสนอข้อคิดเห็นด้วยความจริงใจครับ