- √หนฺ ตัวนี้จำไว้ให้ดีนะครับ (เล่าไปแล้วหรือเปล่าหว่า)
- ห ในภาษาสันสกฤต ถือเป็นเค้าของ ฆ (gh>h) ธ (dh>h) และอื่นๆ ที่มีเสียงลมหายใจมาก (พยัญชนะ แถวที่ 4)
- ต่อมาเสียงหน้าหาย เหลือแต่เสียงลมหายใจ (ห) ดังนั้น ฆ ในหลายศัพท์ อาจมีบางรูป ที่เหลือแต่ ห, ธ ก็แบบเดียวกัน อันนี้เป็นหลักภาษาศาสตร์. ต่อไปเรียนกริยาอีกกลุ่ม จะเจอพวกนี้มาก (เสร็จแน่....)
- √หฺวา, √หฺเว, √หู ธาตุนี้ตำราชี้ตัวเดิมไม่เหมือนกัน เพราะมีรูปแจกแตกต่างกัน จึงไม่รู้เอาตัวไหนเป็นตัวเดิมดี.
- บางศัพท์ต้องอธิบายจากกริยาไปหาธาตุ. หฺวายยติ มาจากรูป หฺเว ทำพฤทธิ์ > หฺไว > หฺวายฺ > + อยะ > หฺวายยติ.
- ถ้าบอกว่ามาจาก หฺวา หรือ หู ก็อธิบายไม่ได้ ถือเป็นข้อยกเว้นไป.
- 1√สหฺ > สหเต (sah+a+te), บอกเหตุ. สาหยติ อย่าลืม เรา เติม อยะ กริยาบอกเหตุ ต้องมี ย แน่ๆ