ผมเข้ามาอ่านช้าไป 3 ปี ที่เข้ามาเพราะชอบแต่งกลอนเหมือนกันครับ แต่ทำงานด้านสื่อ และเกษียณแล้วครับ

ผมชอบวิธีตั้งคำถามของอาจารย์  ที่ให้นศ.ใช้ความคิดเอง  สรุปว่าน่าเป็นห่วงประเทศเรา  เพราะอีกสามปีจะรวมกันเป็น เออีซี.เราอาจจะเสียเปรียบเขา    ในอดีตรัฐให้ความสำคัญด้านการศึกษาน้อยกว่าด้านอื่น  จะเห็นได้จากแผนพัฒนาเศรษฐกิจฯฉบับแรกเมื่อ 50 ปีก่อน  รัฐให้ความสำคัญกับเรื่องเศรษฐกิจ  โดยมีคำขวัญว่า งานคือเงิน เงินคืองาน บันดาลสุข  ให้เงินเป็นพระเจ้าบันดาลได้ทุกอย่างแม้กระทั่งความสุข  ซึ่งก็ไม่จริงเพราะเห็นคนรวยก็ทุกข์เช่นกัน  ท่าน ศ. นพ.ประเวศ วะสี  ท่านให้ความเห็นว่าการแก้ไขต้องแก้ทั้งระบบ ตามวงจร โง่ จน เจ็บ  ต้องแก้ที่โง่คือความไม่รู้ก่อน  เพราะไม่รู้จึงทำให้ยากจน เมื่อยากจนก็ทำให้เจ็บป่วย  ให้เพิ่มงบเท่าไรก็ไม่พอถ้าไม่แก้ที่โง่ก่อน  เหมือนสิงคโปร์ เกาหลี ญี่ปุ่น เขาก็สร้างคนก่อน  เพราะคนคือทรัพยากรที่มีค่ามหาศาล  การสร้างคนที่มีคุณภาพก็ต้องสร้างครู  เพราะครูคือผู้สร้าง  ทั้งสร้างพ่อสร้างแม่ สร้างหมอ สร้างตำรวจ ทหาร อัยการ ผู้พิพากษา วิศวกรและแม้แต่สร้างพระเณร  ผมเคยแต่งกลอนเกี่ยวกับเรืองครูไว้เมื่อปี 2553  ดังนี้ครับ

                      สร้างครูเพื่อสร้างคน

เหตุสังคมเสื่อมทรามในยามนี้         ต้นเหตุที่คนนั้นมีปัญหา

ต้องสร้างคนเก่งดีมีปัญญา              เพื่อกลับมาก่อร่างสร้างสังคม

ปรับระระบบการศึกษาตำราเปลี่ยน   ในโรงเรียนเริ่มแต่ขั้นชั้นประถม

ต้องสร้างสื่อสร้างสรรค์ขั้นอุดม        สร้างสังคมเป็นตัวอย่างต้องสร้างครู

ครูต้องเก่งและดีมีธรรมะ                 เสียสละเพียรหมั่นขยันสู้

ทุกคำสอนแนะนำทำให้ดู               ต้องสร้างครูเป็นตัวอย่างก่อนสร้างคน

ดีกว่าสร้างคุกศาลงานปลายเหตุ      สร้างประเทศสร้างไทยให้ได้ผล

ต้องสร้างครูสอนได้หายเจ็บจน        แก้ที่ต้นเหตุได้ไทยรุ่งเรือง

                         สมเจตน์  เมฆพายัพ

                        ๑๓ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๓                 

ขออภัย ความเห็นยาวไปหน่อยครับ