อ่านบันทึกของ "คุณครูธนิตย์ สุวรรณเจริญ" หลังจากที่ไม่ได้อ่านมานาน พบว่า แทบทุกประโยคในบันทึกนี้ ตรงใจยายไอดินมากค่ะ

ยายไอดินเป็นอาจารย์ที่ไม่ค่อยพูดในที่ประชุมคณาจารย์ของมหาวิทยาลัย แต่เมื่อถึงคราที่พิจารณาว่า ไม่พูดไม่ได้แล้วเพราะเห็นว่าเป็นปัญหาต่อการพัฒนาคุณภาพนักศึกษาแต่ไม่มีใครพูดถึง ดังที่คุณครูธนิตย์บอกว่า "...ถ้าเห็นและเชื่อว่าเป็นประโยชน์ต่อลูกศิษย์เราจริง...ไตร่ตรองด้วยเหตุด้วยผลถี่ถ้วนแล้ว ครูต้องติดยึดกับประโยชน์ตัวเองให้น้อยที่สุด ตัวเองจะเสียหรือได้อะไรต้องคิดเป็นเรื่องท้าย ต้องกล้านำเสนอสิ่งที่ตัวเองเชื่อว่า สร้างสรรค์การศึกษา หรือก่อพัฒนาการให้ศิษย์เราอย่างแท้จริง..." ก็พูดออกไป ซึ่งในที่ประชุมจะเงียบกริบ พอเลิกประชุมกรรมการสภามหาวิทยาลัยที่ได้รับเลือกในฐานะตัวแทนคณาจารย์ก็ยกนิ้วให้บอกว่า กล้าจริงๆ และสิ่งที่พูดก็เป็นจริงและเป็นประโยชน์ แต่หลังจากนั้น จากที่เคยเป็นอาจารย์ที่ไม่ได้ผุดได้เกิด ก็กลับหนักขึ้นไปอีก คือ ถูกกระทำต่างต่างนานา อย่างที่กล่าวกันว่า "ความจริงเป็นสิ่งที่ไม่ตาย แต่คนพูดความจริง ตาย" นั่นแหละค่ะ แต่ยายไอดินก็ไม่เคยเสียใจในสิ่งที่ได้ทำลงไป และยอมรับในผลกระทบที่ได้รับ