ขอบคุณครับคุณนายดอกเตอร์ที่กรุณาแวะมาทักทาย

…ที่อื่นเขาอาจจะคุยกันเรื่องปัญหาโน่น…ปัญหานี่…แต่ที่นี่เห็นว่าปัญหาเป็นแบบฝึกหัดชีวิต…ที่เราต้องทำให้ผ่าน…ถ้าทำไม่ผ่านก็ต้องทำแบบฝึกหัดกันต่อไป…จนกว่าจะผ่านด่านไปได้…ชีวิตจึงจะก้าวหน้าต่อไป…ชีวิตมนุษย์…เป็นด่านทดสอบที่เราจะต้องผ่านไปให้ได้…การจะผ่านไปได้มนุษย์จะต้องพึ่งพาตัวเอง…แต่ก็ต้องอิงอาศัยคนอื่น…เพื่อก้าวข้าวแม่น้ำที่ชื่อว่ามนุษย์นี้…

…พึ่งพาตัวเอง…คือต้องลงมือทำด้วยตัวเอง…อิงอาศัยผู้อื่น…คือต้องมีผู้อื่นเป็นผู้รับผลของการกระทำของเรา…กล่าวให้เห็นภาพคือ…เราต้องลงมือทำดีด้วยตัวเราเอง…แต่การทำดีต้องทำเพื่อคนอื่น…

…ที่นี่…ผมจะทุ่มเทพลังเต็มที่…เพื่อเป็นแรงบันดานใจให้ผู้คนลงมือทำ “การงาน”…อย่างเบิกบาน…แล้วสิ่งต่าง ๆ จะเบ่งบานเมื่อถึงเวลา…ดุจดอกไม้ที่เบ่งบานกลางป่า…มันจะเบ่งบานแม้ไม่มีผู้ใดเห็น…“การงาน” ที่ทำอย่างเบิกบาน…ก็เป็นดั่งการทำงานของดอกไม้กลางป่านั้นแล…

ขอบคุณที่ให้เกียรติแวะมาเยี่ยมครับ