พูดถึงการเดินทางเมื่อประมาณ 40 ปีที่แล้วขึ้นไปมีรถยนต์ใช้น้อยมากในแถบทุ่งกุลาร้องไห้ ตอนผมเป็นเด็กชั้นประถมต้นเคยเดินเท้าไปกับแม่เพื่อไปเยี่ยมยายซึ่งอยู่ห่างออกไปราว 10 กม. บางครั้งก็เดินเป็นเพื่อนแม่ซึ่งไปเก็บใบหม่อนอัดใส่ตะกร้าแล้วหาบเอามาเลี้ยงไหมระยะทางไกลเป็น 10 กม. เหมือนกัน ผมเดินตามอย่างเดียวยังเหนื่อยเกือบตาย แต่แม่หาบของหนักด้วยจะขนาดไหน นอกจากนี้ กลิ่นท่อไอเสียรถยนต์ที่ใช้น้ำมันเบนซินหอมจนต้องวิ่งตามไปดม

ขอบคุณอาจารย์แสวงที่ช่วยรวบรวมภาพแห่งความทรงจำในใจให้กลับมาชัดเจนขึ้นอีกครั้งครับ

เพียร