ขอบพระคุณครับอาจารย์ปณิธิครับ
เนี่ย ตอนนี้ไม่ได้สอนหนังสือประจำ และการบรรยายายก็น้อยลงไปมาก ผ่านไป ๑ ปีแล้ว พอนานๆครั้งก็ไปบรรยายต่อกันเป็นหลายชั่วโมงหรือเป็นวันบ้าง ก็ออกอาการเจ็บคอและเมื่อยล้าเหมือนกันนะครับ พอเจ็บคอถึงได้รู้ว่างานสอนหนังสือที่เราๆทำกันนี่ มันหนัก ต้องแกร่งทั้งกายใจ และต้องใช้น้ำอดน้ำทนมากเลยนะครับ นี่ยังไม่นับเรื่องอื่นๆที่ต้องทำเลยนะนี่ ยิ่งคนที่สอนเด็กๆนี่ก็ยิ่งเหนื่อยหนัก มานั่งนึกๆดูก็ดีใจที่ทำมาได้อย่างไม่เคยรู้สึกว่ามันเหนื่อยใช้ได้ไม่น้อยเลยเชียว