เกิดคำถามที่ต้องถอนใจกับตัวเองว่า...
“ จะมีประโยชน์อะไรหากเรียนเก่งมากมาย ประสบความสำเร็จในทุกด้านของชีวิต มีความสุขเฉพาะตนและพวกพ้อง แต่ไม่เคยรู้ร้อนรู้หนาว ใส่ใจความรู้ สุขทุกข์ของคนอื่นรอบข้างเลย...”

ได้แต่หวังว่า... โลกคงไม่แห้งแล้งเสียขนาดนั้น...

ปัจจุบันมีมากขึ้น หลายๆคนไม่รู้ร้อนรู้หนาว แต่หลายคนรู้ร้อนรู้หนาวและมีความพยายามจะช่วยแต่ช่วยแล้ว ไม่ไปถึงไหน ก็เกิดรู้สึกว่านิ่งดีกว่า ใจถอย เบื่อ ไม่ได้รับความร่วมมือ ทำเท่าที่ทำได้แล้วกัน

แต่ก็มีกลุ่มที่มีโอกาสทำได้เต็มที่ แต่ไม่ทำนี่ซิ ช่วยกันจับกลับทางดีไหม