- สะดุดใจจังกับหัวข้อนี้ เป็นความหมายดีๆ ของวิธีคิดที่จะสรรสร้างสิ่งดีงามให้กับคนรุ่นใหม่ ทรัพยากรที่มีค่ายิ่งของเราทุกคนจริงๆ
- ตามความคิดเห็นของแหววนะคะ ในธรรมชาติของมนุษย์ทั่วๆ ไป คนเราจะเรียนรู้ด้านรูปธรรมได้เร็วกว่านามธรรม อยู่แล้วค่ะ ดังนั้น เราทุกคนจึงนึกถึงวัตถุ และเรียนรู้ได้ก่อนเรื่องของใจ เหมือนกับเวลาที่เรารู้จักคน ก็เห็นภาพลักษณ์ที่มองเห็นและพิจารณาวิเคราะห์ออกมา ก่อนที่จะได้ศึกษาอย่างถ่องแท้ ลึกซึ้งถึงซึ่งภายในจิตใจ เฉกเช่นเดียวกัน เด็กๆ ที่ยังอยู่ในวัยเรียน เมื่อในยามออกค่าย พวกเขายังอ่อนในวัยที่จะนึกถึงด้านจิตใจในเชิงลึก จนถึงขั้นจิตวิญญาณไม่เหมือนบรรดาผู้ที่มีอายุอานามขั้น เรา -ท่านทั้งหลาย เรื่องของใจ เรื่องของการเรียนรู้ที่จะสร้างเด็กให้เรียนรู้ในสิ่งที่ดีงาม ซึ่งต้องเข้าถึงความเป็นเด็กในแต่ละบริบทนั้นค่อนข้างยาก ซับซ้อน ถ้าจะให้เรื่องราวดีๆ นี้เกิดกับค่าย คงต้องใส่เรื่ององค์รวม เรื่องของจิตวิญญาณ เรื่องของความเป็นหนึ่งเดียวของธรรมชาติในจักรวาลนี้ เรื่องของรักและเมตตาจิต หรือธรรมะให้พวกเขาได้เรียนรู้มากๆ หรือไม่ก้อ ต้องมีผู้ที่มีวัยหรือความถึงพร้อมด้านนี้เป็นแม่แบบหรือพี่เลี้ยงเพื่อหล่อหลอมและสร้างวัฒนธรรมให้เกิดขึ้นกระมัง...