พี่โอ๋ครับ

เขียนฉันท์นี่เป็น fear ที่ค้างคาในใจผมมานานมากแล้ว เพราะผมจะคิดว่าภาษาไทยผมค่อนข้างจะใช้ได้ดีมาตลอด โคลง กาพย์ กลอนนี่ไม่มีปัญหา เขียนเมื่อไหร่ก็ได้เมื่อนั้น แต่ฉันท์นี่ไม่กล้าเขียน เพราะตั้งแต่เด็กๆ ไม่ทราบเพราะศัพท์มันน้อย หรืออะไร แต่มันนึกคำไม่ออกตามบังคับครุ ลหุ โดยเฉพาะคำลหุ ที่จะวางให้ไพเราะ ให้ดี ปรากฏว่ามันจะกลายเป็นศัพท์บาลี สันสกฤตแปลกๆเยอะแยะ และเราก็เลยท้อไป เพราะแต่งบทกวีีที่ไม่สื่อความหมายที่เราอยากจะสื่อ ก็คงจะไม่สนุก ผมก็เลย "ภาษาดี (ยกเว้นฉันท์)" มาโดยตลอด

พอคุณบุ๋ม (คุณเจริญพร) ได้บันทึกเหตุการณ์ ความรู้สึก ใน workshop เป็นกาพย์ และสุดท้ายเป็นวสันตดิลกฉันท์ 14 ก็เกิด "ความฮึด" กลั้นใจเขียนออกมาแบบรวดเดียวให้จบให้จงได้ และก็ออกมาเป็นฉันท์บทแรกในชีวิตอย่างที่เห็น

เป็นการปลดความกลัวที่ค้างคามาหลายสิบปี ในไม่กี่ชั่วโมง!!

AMAZING INDEED!