เมียเช่าเรียนภาษาแบบธรรมชาติ คือฟังแล้วก็พูดตาม โดยส่วนใหญ่สะกดคำเขียนไม่ได้ด้วยซ้ำ ส่วนอาจารย์มหาวิทยาลัยเรียนภาษาอังกฤษแบบย้อนศร คืออ่านแล้วค่อยฝึกพูด ดังนั้นจึงจำเอาคำอ่านที่ตัวเอาออกเสียงในใจมาพูด แม้จะรู้สำเนียงที่ถูกต้องในภายหลังแล้ว ก็ยังเผลอออกเสียงตามที่ตัวเองอ่านในใจอยู่เสมอ

ผมว่าไม่แปลกครับ อย่าว่าแต่ภาษาอังกฤษเลย ภาษาไทยกลางผมยังพูดไม่ชัดเลยครับ เผลอ "ทองแดง" ก็บ่อยครับ

ที่จริงแล้วตอนผมอยู่อเมริกา คนไทยที่ตั้งรกรากอยู่ที่นั่น ถ้าไม่ได้เกิดที่อเมริกาเลยโดยส่วนใหญ่ก็ไม่ได้สำเนียงนะครับ เรื่องสำเนียงหรือการออกเสียงนี่เหมือนเกี่ยวข้องกับพรสวรรค์ในการใช้เสียงครับ ผมสังเกตว่าคนที่ร้องเพลงเพราะแม้ไม่เคยอยู่ต่างประเทศก็จะมีความสามารถพูดสำเนียงต่างๆ ได้ไม่ผิดเพี้ยน คือหูจับเสียงได้ถูกต้องและกล้ามเนื้อในการออกเสียงเขาดี แต่คนที่ร้องเพลงไม่ได้ก็จะพูดภาษาต่างๆ (แม้กระทั่งภาษาไทยเอง) ไม่ได้สำเนียงด้วยครับ

ดังนั้นผมสรุปในอีกเหตุผล (นอกจากเรื่องการออกเสียงตามคำอ่าน) ว่า ที่เป็นเช่นนี้เพราะอาจารย์มหาวิทยาลัยส่วนใหญ่ร้องเพลงไม่เก่ง ส่วนเมียเช่าโดยส่วนใหญ่ร้องเพลงเก่งกว่าครับ