- ขอบพระคุณ "ท่านศน.ลำดวน
" มากนะคะ ที่กรุณาแวะมาให้กำลังใจ และทักทายพูดคุย ไม้ได้เจอกันนานเพราะท่านว่างเว้นการเขียนใน GotoKnow มากว่า 2 เดือนเชียวนะคะ - อ.วิเพิ่งไปอ่านบันทึกล่าสุดของท่านมา และร่วมแลกเปลี่ยนประสบการณ์แบบยาวเเหยียด อย่างที่ท่านคงจะคุ้น มันเป็นเรื่องที่มีอารมณ์ร่วมของความรู้สึกอึดอัดใจค่ะ
- นักศึกษาของ อ.วิ ยังจะต้องพัฒนาการเรียนรู้ภาษาอังกฤษไปอีกมาก ไม่ต่างจากอาจารย์ของพวกเขาและเธอหรอกค่ะ ทั้งที่ "พัฒนาทุกที่ทุกเวลา จากแหล่งเรียนรู้หลากหลายรอบตัว" แต่ส่วนที่รู้แล้วก็แค่เพียงใบไม้ในกำมือ เมื่อเทียบกับส่วนที่ยังไม่รู้ ที่เทียบได้กับใบไม้ทั้งป่าในประเทศพม่าและลาว (ป่าไม้ในไทยที่เหลือแค่ประมาณ 20 % ของที่เคยมีไม่อยากนำมาเทียบค่ะ)
- แต่แม้จะยังขาดทักษะ เขาและเธอก็ทำให้ อ.วิมีความสุข มาก จากการที่ได้เห็นรอยยิ้มของเขาและเธอ และความพยายามที่จะสื่อสารให้ชาวต่างชาติเข้าใจ ในขณะที่สัมภาษณ์ และความรู้สึกนึกคิดที่สะท้อนให้อาจารย์ได้รับทราบ จากการเขียนอนุทินเล่าประสบการณ์ดังกล่าว ค่ะ