พ่อหมูอ้วน เพื่อนรัก

วันก่อนยังดูเหมือน...จะจากกันอยู่แล้ว...

วันนี้กลับ...ได้ชีวิตใหม่ขึ้นมา

... มันช่างเป็นความรู้สึกที่มีความสุขเสียนี่กระไร นิ... ฉันดีใจด้วยจ้า

ฉันชื่นชมพ่อมากที่มีความพยายามอย่างเหลือเกินในการหาหนทางแก้ไขจนนำมันกลับมาใช้งานได้ดีอีกครั้ง งานนี้ประเทศชาติประหยัดงบประมาณไปมากโขเลยแหละ... เก่งจัง เพื่อนฉัน

หากคนในชาติทำได้อย่างพ่อ... มองของที่มีข้างกายว่า "พอจะทำให้ยังประโยชน์ได้อีกหรือไม่ อย่างไร" ก็จะเป็นการช่วยกันประหยัดได้มาก...

ที่ทำงานของฉันพึ่งเครื่อง monitor และเทคโนโลยีใหม่ๆกับผู้ป่วยมากมาย พอมันเริ่มรวนก็เริ่มหวาดผวาว่ามันอ่านค่าตรงมั้ย? เราเอามาวิเคราะห์ประเมินถูกมั้ย?... ฉันเคยถามน้องที่มาอบรมวิสัญญีพยาบาลว่า “พี่จะให้น้องเฝ้าคนไข้เคสง่ายๆโดยไม่มีเครื่องมอนิเตอร์ แต่ใช่ตัวเรามอนิเตอร์เอง...เอามั้ย?” พวกเธอทำท่าตกใจ...สยองกัน บางคราวพวกเธอชินและ “ติดเครื่อง” มากกว่าสังเกต “อาการทางคลินิกของผู้ป่วย” แบบนี้ถ้าชาติหมดงบซ่อมแซม หรือซื้อใหม่ คนรุ่นเราๆยามชราคงลำบากเพราะคนรุ่นใหม่ไม่ถูกฝึกให้ “สู่สามัญ”

ขอบคุณนะคะสำหรับ 2 บันทึกหลังของพ่อหมูอ้วน ที่กระตุกให้ได้คิดว่าสุดท้ายแล้ว... “สูงสุด ต้องคืนสู่สามัญ” ตามก้นฝรั่งทุกเรื่องคงไม่ไหว เพราะบ้านเราไม่ได้รวย...จริง

อ้อ... ที่ทำงานฉันขาดช่างมือโปรมา maintenance เครื่องน่ะ เครื่องมือเพียบ พ่อตั้งบริษัทมั้ย ตอนเกษียณก็ออกเดินสายรับงานเลย ฉันจะเป็นฝ่ายการตลาดให้  อิอิ