อืม.. มันมีความเหมือน และความต่างกันอยู่ในที ระหว่างปกติที่ผมเข้าใจกับที่ผมเข้าใจกับที่คุณโกเมศวร์กำลังสื่อ อาจจะเป็นกำแพงภาษา

ผมยังไม่ทะลุคำว่า "ในความปกตินั้น เราเขาเป็นอย่างเดียวกัน" นี้หมายถึงเราเขาเป็นมนุษย์เช่นเดียวกันหรือว่าอย่างไร และในส่วนต้นนั้น ที่คุณโกเมศวร์บอกว่า "หากพบว่าสภาวะใจปกติไม่เหมือนกัน จะต้องมีของคนหนึ่งผิดปกติ" ตรงนั้นกับตรงนี้ทำให้ผมยังไม่ทะลุอีกเช่นกันครับ และหากเรา aware ว่าของเราปกติและในเวลาเดียวกันนั้น ด้วยเหตุแห่ง dualism เราก็จะ aware ในเวลาเดียวกันว่าของผู้อื่นที่ไม่เหมือนเรานั้นผิดปกติรึเปล่า? 

เป็นไปได้หรือไม่ หาก "สภาวะใจปกติไม่เหมือนกัน" ในขณะที่เราเข้าใจเขาได้ รู้สึกได้ และพยายามหาทางออกให้กับเขานั้น เขาเองก็อาจจะกำลังลังเข้าใจเรา รู้สึกเรา และพยายามหาทางออกให้กับเราเหมือนกัน? โดยที่ทั้งสองฝ่ายก็ไม่ได้พูดอะไรกัน

และที่เชื่อมโยงไปถึง "เราเข้าใจเขาได้" 

เพราะส่วนใหญ่ ที่ผมพอจะทำได้คือ "ยอมรับ" แต่ถึงขั้น "เข้าใจ" นี่บางครั้งผมไม่แน่ใจครับว่า เราจะมีฌานบารมีเพียงพอที่จะเข้าใจใครได้อย่างถ่องแท้ แต่ถ้าพูดถึงการที่เรายอมรับเขา อันนี้ไม่ยากมากนัก ฝึกได้ ทำได้ เคยเข้าใจได้บ้างเหมือนกัน แต่ส่วนใหญ่จะลงเอยไปที่ "คิดว่าเข้าใจ" หรือที่ใกล้เคียงมากๆก็คือ พอเข้าใจเพราะมีประสบการณ์เก่าที่ใกล้เคียง แต่ก็เชื่ออยู่ว่าไม่น่าจะเหมือนกัน

และสุดท้ายก็คือเรื่องของ "ความเคยชิน" นั้นฟังดูจะเป็นอุปสรรคในการมี "ใจปกติ" รึเปล่านะครับ? หรือหมายถึงเหตุปัจจัยอื่นที่ทำให้เกิดความเคยชินนั้นๆ จะว่าไป ตอนแรกคำความเคยชินมันฟังเป็นกลาง เกือบจะใกล้เคียงกับคำว่า "นิจศีล" แต่ตอนนี้ความเคยชินดูจะไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่แล้ว หรือว่าจะมีบริบทอื่นเข้ามาประกอบกับความเคยชิน จึงจะเป็นความเคยชินที่เป็นอุปสรรคต่อ "จิตปกติ"?

ดีจังเลย มีคำถามต่อเนื่องเต็มไปหมด ขอบพระคุณมากครับ