สวัสดีครับอาจารย์ดร. Kwancha ครับ

ขอบพระคุณครับอาจารย์ ที่หนองบัวในยุคผมนั้นก็เรียกสถานีอนามัยว่า 'สุขศาลา' มาตลอดครับ และเรื่องราวการก่อตั้งสุขศาลา หมอสุขศาลาคนแรก กับพัฒนาการด้านสาธารณสุขของหนองบัวนั้น ก็น่าประทับใจมากครับอาจารย์ หมอสุขศาลาคนแรก กับหมอฝรั่งของโรงพยาบาลแห่งแรกของหนองบัวซึ่งต่อมาได้พัฒนาการเป็นโรงพยาบาลอำเภอ ตอนนี้ก็ยังมีชีวิตอยู่และอายุก็น่าจะกว่า ๙๐ ปีแล้วครับ เรื่องราวที่เกี่ยวข้อง ก็มีความเชื่อมโยงทั้งในการให้ภาพพัฒนาการของหนองบัว กับภาพพัฒนาการของการสาธารณสุข ทั้งของหนองบัว ภาคกลาง และบางส่วนนั้น ก็ให้ภาพสะท้อนพัฒนาการของงานสุขภาพของประเทศ ที่ค่อยๆกระจายสู่ท้องถิ่นในภูมิภาคในอีกบางมิติด้วยครับ

ภาพของหนองบัวในเหตุการณ์อย่างในบันทึกนี้นี่ หากอาจารย์ได้ร่วมเหตุการณ์ด้วยละก็ หลายเรื่องเมื่อเห็นสภาพหนองบัวในปัจจุบันและได้นึกภาพย้อนกลับไปแล้วละก็ เป็นต้องนึกแปลกใจเลยละครับ

เมื่อก่อนนี้ ครั้งเมื่อนั่งดูโทรทัศน์ถ่ายทอดยานอพอลโลดังในบันทึกนี้น่ะครับ คนหนองบัวที่เคยขึ้นรถและเดินทางไกลออกจากหนองบัว ไม่ต้องไกลมากหรอกครับ เพียงแค่ปากน้ำโพหรือตัวเมืองชุมแสง ซึ่งห่างจากหนองบัวเพียง ๓๐ กิโลเมตรเท่านั้นนี่แทบจะนับคนได้เลยละครับ ในท่ามกลางวิถีชีวิตและสภาพแวดล้อมอย่างนั้น อาจารย์คงพอจะนึกภาพออกนะครับว่า อารมณ์การนั่งดูโทรทัศน์กับรับรู้เรื่องยานอวกาศลงดวงจันทร์ได้นี่ มันช่างเป็นเรื่องสุดจะจินตนาการของชาวบ้านขนาดไหน นึกถึงแล้วก็ขำดีครับอาจารย์ ในโทรทัศน์แทบจะไม่เห็นอะไรเลย ทั้งเนื่องจากระบบการถ่ายทอดสัญญาณยังไม่ดี และยุคนั้นก็เสาอากาศต้องใช้หมุนเอาไปตามยถากรรม และเสียงนั้น ก็ทอดห่างจากการโต้ตอบกันแต่ละครั้งหลายสิบวินาที แต่คนก็นั่งดูกันเต็ม แน่นขนัดทั้งในร้านค้าและแผ่ออกไปกลางถนน วิถีชีวิตในชนบทนี่ก็ให้ความทรงจำที่ได้ความสุขไปอีกแบบหนึ่งนะครับ