ขอบคุณทั้งสองท่านที่มาชวนให้คุยต่อครับ เปิดสมุดเล่มใหม่นี่ขึ้นมา เพราะคิดถึงความเป็นอาเซียน ถ้าเราคิดกันดีๆ มีการสร้างสรรค์งานเองได้ กลายเป็น นักลงนักลงทุน Enterpreunerเราก็จะอยู่ในอาเซียนได้อย่างสง่า นั่นหมายถึงว่า เรามีงานและมีเงินกันอย่างทั่วถึง ทั้งงานจากภายในประเทศและต่างประเทศ

คุณหมอครับ ดู ๆ แล้ว คงกลับมายาก คนต่างประเทศที่ไปหลงไหล ในวัฒนธรรมอเมริกัน ยุโรป ที่สุขสบายมานานๆ นี่คงยาก ดูเหมือนจะเล่ากรณีหลานของเพื่อนฝูงกันแล้วว่า แม่ขายทองจนรวย ส่งลูกสองคน ไปอยู่อเมริกาตั้งแต่ชั้นประถม แม่อยากให้กลับมาสืบทอดกิจการ ลูกบอกว่าไม่เอาด้วย ไม่ว่าจะขายทองแล้วรวยแค่ไหน แม่ก็ต้องเศร้าใจ

วิศวกรอากาศยานที่โรงงานโรงซ่อมไฮเทค มาเจอกับโรงงานของพ่อที่ซอมซ่อแถวอ้อมน้อย เห็นแล้วน่าจะต้องถอย แน่ ๆ และทราบว่าถอยไปแล้ว ไม่เอาด้วย พบเจ้าของเมื่อไร จะลองแนะให้ไปสร้างโรงงาน ในนิคมอุตสาหกรรม ทำเครื่องจักรให้ดูดี ส่งออกไปขายให้ทั่วโลก โดยเฉพาะเอาไปทำเก้าอี้เครื่องบิน เพราะใยมะพร้าวไม่ทำลายสิ่งแวดล้อม เขาอาจจะกลับมา แต่ดู ๆ แล้วไปแล้วไปลับ กับสิ่ง่แวดล้อมทางสังคมตะวันตก

กรณีนี้มีข้อคิดว่า พ่อแม่ที่ทำธุรกิจไว้ให้ นับเป็นบุญ เป็นคุณอันประเสริฐ จะให้ดีเลิศตาม ยุคสมัยของลูก ลูกต้องต่อยอดคิดเอง กิจการจึงจะเจริญก้าวหน้า พาชีวิตลูกหลานเหลน ให้มีกินมีใช้ คนอื่นๆ ได้พึ่งพิงกันต่อไป