ผมเพิ่งอ่านที่อาจารย์ประมวล (ประมวล เพ็งจันทร์) ให้สัมภาษณ์ในสกุลไทย ผมจำได้ไม่ชัดเจน ทำนองว่าอาจารย์พูดถึงสิ่งที่อาจารย์ได้เรียนรู้และคิดว่สำคัญมากๆ คือ ความเมตตา ว่าถ้าได้รู้สึก ได้สัมผัสด้วยใจแล้วสิ่งนี้เป็นสิ่งที่มีคุณค่ามากๆ อ่านเรื่องของอาจารย์ประมวลแล้วทำให้รู้สึกว่า ความรักความเมตตาที่ไม่จำกัดอยู่เฉพาะกับบุคคลมีจริง ในวันเดียวกันก็ได้อ่านที่ ซันซัน  เขียนทำให้ตกผลึกมากขึ้น (นี่เป็น Synchronicity จริงๆ) ว่า การตีความพรหมวิหารสี่ในแบบประยุกต์ใช้กับชีวิตปัจจุบันที่เป็นสังคมแบบตะวันตกขึ้นทุกที เป็นสิ่งที่เราทำได้ เป็นการตีความของคำว่าความรักที่ผสานความรักในแบบตะวันตกกับตะวันออกได้ดีจริงๆ สมแล้วกับที่ท่านติชนัทฮันต์มีจิตที่เป็นสากล