- หลักสูตรในเมืองไทย กำหนดให้สอนอะไรต่างๆ มากมายค่ะ "คุณน้อง" และหลายๆ อย่างก็ใช้เรียนเพื่อนำไปตอบข้อสอบเท่านั้นแล้วก็จบกัน ไม่ได้นำไปใช้ประโชน์อะไรอีกในชีวิต
- พี่เองพยายามเลือกเนื้อหาและวิธีการจัดการเรียนรู้ที่จะทำให้ผู้เรียนได้เรียนรู้ในเนื้อหาและได้รับประสบการณ์ที่เป็นประโยชน์ต่อการเรียนรู้ตลอดชีวิต และเกิดทักษะชีวิตที่จะนำไปใช้ประโยชน์ในการดำเนินชีวิต และการทำงาน คือพยายามสอน "ทักษะชีวิต" ค่ะ ซึ่งจริงๆ แล้วหลักสูตรมัธยมศึกษาในปัจจุบันก็ได้กำหนดไว้ในกิจกรรมการพัฒนาผู้เรียน แต่ครูมักไม่ค่อยได้ปฏิบัติกัน หรือขาดทักษะในการปฏิบัติ ทำให้ไม่บังเกิดผล เห็นข่าวนักศึกษาหญิงจากมหาวิทยาลัยชื่อดังของเมืองไทย มีผลการศึกษาระดับเกียรตินิยมแต่ฆ่าตัวตาย ข่าวเบื้องต้นบอกว่า อาจเกิดจากสาเหตุที่ไปทำศัลยกรรมใบหน้ามา แล้วเพื่อนล้อว่าไม่สวยทำให้เครียด (พี่ไม่ได้ติดตามต่อ) นี่เป็นตัวอย่างของการขาด "ทักษะชีวิต" ค่ะ
- ชอบมากค่ะ ที่คุณน้องทิ้งท้ายไว้ว่า "...ส่วนศาสนา ความดี ความถูกต้อง พ่อแม่ต้องสอนเองครับ ต้องพาไปวัด ไปไหว้พระ สวดมนต์ สมาธิภาวนา ปฏิบัติกันเอง เด็กไทยที่นี่เวลาแต่งงานจะเปลี่ยนศาสนาจากศาสนาพุทธ ไปเป็นศาสนาอื่น เพราะเด็กไทยที่นี่ไม่รู้หลักจริงๆของศาสนาพุทธ ไปวัดก็ไม่เข้าใจพระเทศน์ บทสวดมนต์ก็อ่านไม่ออก ไปนั่งก็เหมือนไปทรมาณตนเสียมากกว่า แต่พอเธอเข้าฝึกสมาธิภาวนาเธอจะไม่เปลี่ยนศาสนาง่ายๆหรอกครับ เพราะอะไร......เพราะว่าเธอได้พบกับความสุข ความสงบ ที่ไม่มีวิชาใด และศาสนาใดที่จะสอนเธอได้ เธอเรียนรู้ได้ด้วยตัวเองครับ" (อย่างที่ลูกสาวของคุณน้อง คนที่เรียนหมอได้เรียนรู้ไปใช่ไหมคะ)
- หวังว่าคุณน้องและทุกๆ คนในครอบครัวคงสบายดีนะคะ