สวัสดีครับ เขาเรียกพยัญชนะสังโยคครับ

มีหลักว่า

ถ้าพยัญชนะตัวหน้าไม่มีสระ (ถ้าอักษรไทย ก็คือพยัญชนะที่มีจุดข้างใต้)

แล้วมีพยัญชนะตามมา(กี่ตัวก็ตาม) พยัญชนะตัวที่ไม่มีสระนั้นต้องลดรูป

เช่น รตฺน ratna ตัว ตฺ นี้ต้องลดรูป

จากเดิม त ก็จะเหลือแต่ตัวโค้งๆ ไม่มีขีดข้างบน

 

เทียบนะครับ
रत्न รตฺน ratna
रतन รตน ratana...

การลดรูปนั้น มีหลายแบบครับ แต่สรุปก็คือ มันจะไปเกาะกับตัวที่ตามมากลายเป็นตัวเดียวกัน คือมีประทุนข้างบนห้อยลงมาขีดเดียว

 

ทีนี้มาดู ทฺ ตามด้วย ย เช่น

วิทฺย vidya เขียนอย่างนี้ विद्य
แต่ถ้า วิทย vidaya จะเขียนอย่างนี้ विदय

 

การเขียนตัวย่อ บางทีก็หดตัวหน้า บางทีตัวหน้าเต็ม แต่ไปหดตัวหลัง

บางทีก็ใช้วิธีเรียงแนวดิ่ง บางทีก็เรียงแนวนอน

เช่น ห ถ้าไม่มีสระ มันก็ยังเขียนเต็มตัว แต่ตัวที่ตามมาจะลดรูป

 

ตัวอย่าง วาหฺน वाह्न จะเห็นว่า ห ปรากฏเต็มตัว แต่ไปลดรูป น

 

ทีนี้ ตัวไหนลดรูปยังไง สงสัยต้องเขียนเต็มๆ บทความแล้วละ (และท่องให้จำได้)

เพราะพยัญชนะบางตัว เมื่อตัวนี้ตามมา ก็เขียนแบบหนึ่ง อีกตัวตามมา เขียนอีกแบบ

เช่น ก เมื่อไม่มีสระ จะเขียน ก ครึ่งตัว แต่ถ้า ต หรือ ก ตามมา มันจะมีอีกรูป

(รูปธรรมดา) ศกฺน शक्न, วากฺย वाक्य (ตัว क เหลือครึ่งหนึ่ง)

แต่ถ้า ตามด้วย ต, หรือ ษ จะเป็นอย่างนี้

ศกฺติ शक्ति, ลกฺษ लक्ष นั่นคือ ใช้ตัวพิเศษเลย

นอกจากนี้ ตัวที่ใช้บ่อยก็เ้ช่น ชฺ ज् +ญ ञ = ज्ञ

 

ผมก็จำไม่ได้ว่าตอนเรียน ใช้วิธีจำแบบไหน

แต่ว่าอ่านๆ ท่องๆ ไปก็จำได้ไม่นานครับ ;)

 

การออกเสียงก็ออกเสียงเฉพาะตัวที่มีสระครับ

ตัวไหนไม่มีสระ ก็ออกเสียงในลำคอ

เช่น รตฺน ออกเสียง รัต(ออกเสียง ตะ เบาๆ)-นะ

ทฺฤษฺฏ (ออกเีสียง ทริษฺ(ออกเสียง สส เบาๆ)-ตะ