สวัสดีครับ
- บางทีผมก็"เอียน" งานวิชาการครับ มันแข็งๆทื่อๆ และเป็นทฤษฎีที่ยากต่อการขบเคี้ยว บางทีเคี้ยวยังไงก็ไม่อร่อยเหมือน "น้ำพริกหนุ่ม"บ้านผม
- งานวิชาการที่มีทั้งศาสตร์และศิลป์ คือ งานเขียนอันทรงพลัง และจะยอดเยี่ยมมากขึ้นไปอีก เมื่อคุณอ่านงานชิ้นนั้นเหมือนนิยาย สนุกสนาน ผมให้เครดิตผู้เขียนแบบนี้ได้ ว่า "สุดยอด" แล้ว
- เห็นหนังสือธรรมะในตลาดมั้ยครับ การเปลี่ยนรูปแบบของหนังสือธรรมะ น่าสนใจอย่างยิ่งในการ research ตลาดผู้อ่าน รูปเล่ม สีสัน และสไตล์การเขียนที่เนียนไปกับชีวิตจริง ไม่ใช่ภาษาบาลี ที่สลบไสลตั้งแต่อักษรแรกที่อ่าน
- ทุกอย่างคือการเรียนรู้ ผมไม่ชอบการคิดแบบ ขาว-ดำ ผมมองว่าเรามีหลากหลายสีสัน สีหม่น ๆ สีเทาๆ ก็มี ดังนั้นการเขียนเชิงวิชาการจ๋าๆ กับ คนที่เขียนเชิงสารคดีเน้นสนุก(แต่แฝงสาระ) คุณค่าวรรณกรรมมันต่างกัน จริงๆมีคุณค่าเท่าเทียวมกัน แล้วแต่จริตผู้อ่าน แต่ผมเชื่อว่าคนจะเลือกอ่านแบบหลังมากกว่า
- เป็นตัวของตัวเองดีที่สุดครับ คุณพนัสเขียนได้ดี ผมเองได้เรียนรู้กระบวนการทำงานผ่านการเขียนมากมาย และผมชอบอ่าน เหมือนผมกำลังละเลียดกาแฟสดอันหอมกรุ่น ระหว่างทางเชียงใหม่ - ปาย บ้านผม
- หากวิชาการทำให้คุณพนัสไม่เป็นตัวของตัวเอง และคุณพนัสยังต้องเขียนเพื่อเอาใจตลาด ไม่นานก็เราคนเขียนก็เบื่อครับ
- ผมให้กำลังใจครับ เป็นตัวของตัวเองดีที่สุดครับ แต่ยังไงก็ตามต้องขอบคุณ มิตรรักแฟนเพลงสะท้อนเข้ามา ก็เลือกอ่านกันได้จุใจครับ ในGotoknow มีหลากหลายรสชาติ
- เชิญน้องมาเขียนด้วยดีมั้ยครับผม
ขอบคุณครับ