เรื่องเลี้ยงอาหารนี่เป็นเรื่องน่าคิดครับ เพราะเป็นธรรมเนียมไทย ถ้าใครมาเยี่ยมผมแล้วไม่ให้ผมพาไปเลี้ยงผมก็จะรู้สึกว่าเขา "ห่างเหิน" กับผมครับ และเวลาผมไปไหนถ้าเขาชวนไปกินข้าวด้วยกันแล้วผมต้องปฎิเสธผมสังเกตว่าคนชวนจะหน้าเสียครับ

แต่เดี๋ยวนี้เวลาไปกินกันผมสังเกตุว่าเวลาจ่ายก็มักจะผลัดกันจ่าย คือส่วนใหญ่ก็จะไปสองที่ (อาหารและขนม) ครับ ต่างจังหวัดทำอย่างนี้ได้สะดวกครับ

เรายังมีวัฒนธรรมผู้อาวุโสเลี้ยงผู้อายุน้อยกว่าซ้อนอีกชั้นหนึ่งอีก

เรื่องนี้พูดยากเหมือนกัน ที่จริงแล้วมองในด้านบวกวัฒนธรรมเหล่านี้เป็นเรื่องที่ดีแต่ก็มีมุมให้ไปใช้ในด้านลบ เราน่าจะลองพัฒนาวัฒนธรรมไทยที่ไม่ดูห่างเหินแต่ก็ไม่ดูเอาเปรียบนะครับ