ประการแรก   ความรู้ทางวิชาการจริงๆไม่ค่อยมีโอกาสไปถึงหูถึงตาของผู้กำหนดนโยบายตัวจริงเท่าใดนัก   เพราะทุกครั้งที่เชิญเข้าร่วมประชุม  ท่านมักส่งลูกน้องมาฟัง  เพราะท่านอาจยุ่งเกินไป  หรือท่านยังมองไม่เห็นความสำคัญ   จนเกิดปัญหา จึงวิ่งลงมาหาตัวนักวิชาการให้ช่วยเล่าให้ฟังอีกที 

ประการที่สอง   ข้าราชการหรือเจ้าหน้าที่ระดับกลางจะเป็นผู้กรองงานให้เจ้านาย  โดยที่ตัวเองก็ไม่ค่อยรู้เรื่องงานที่ตนกำลังพิจารณาอยู่    การตัดสินใจบางอย่างจึงรู้มากเกินนาย  และมักสำคัญว่า หน่วยงานของตนมีความสำคัญมาก เจ้าหน้าที่บางหน่วยงานเรียกร้องสิทธิพิเศษ   และคิดว่าเจ้านายของตนเป็นบุคคลสำคัญที่สุด