สวัสดีครับ พี่ใหญ่ นงนาท สนธิสุวรรณ

ผมกำลังส่งหนังสือเล่มเล็กๆ นี้ไปที่พิพิธภัณฑ์ของมหาวิทยาลัย เพื่อจัดเก็บเป็นจดหมายเหตุของกระบวนการพัฒนานิสิต เนื่องจาก ก่อนเขียนนั้น ผมฝากย้ำให้นิสิตระบุวันเวลา-สถานที่ไว้ด้วย ซึ่งนั่นจะเป็นอานิสงส์ในทางประวัติศาสตร์ของ มหาวิทยาลัยในมิติของนิสิตไม่มาก็น้อย

นี่คือส่วนหนึ่งของเรื่องเล่าในบางเรื่อง นะครับ

...การลงแขกเกี่ยวข้าวครั้งนี้มีจุดประสงค์ที่ดีและเป็นวิธีที่ผมคิดว่าดีมากๆ คือเกี่ยวข้าวเพื่อขอเมล็ดพันธุ์ข้าวเปลือกมาแจกจ่ายเป็นพันธุ์ข้าวให้กับชาวบ้านที่ประสบภัยน้ำท่วม กิจกรรมที่ว่านี้ ไม่เพียงสร้างจิตสำนึกที่ดีต่อสังคมเท่านั้น  แต่เป็นการบริการสังคมไปในตัว เป็นการบำบัดทุกข์บำรุงสุขหลังน้ำลด รวมถึงการเรียนรู้และอนุรักษ์วิถีวัฒนธรรมการลงแขกเกี่ยวข้าวไปในตัว

โดยหลักแล้วผมว่ามันคือการเรียนรู้นอกชั้นเรียนอีกรูปแบบหนึ่ง  เพราะคนที่ไปเกี่ยวข้าวในครั้งนี้ เกี่ยวข้าวไม่เป็นกันทุกคน บางคนเพิ่งเคยเกี่ยวข้าวครั้งแรกในชีวิต  แต่ที่ไปก็เพราะอยากช่วยเหลือสังคม ซึ่งเป็นเรื่องน่าแระทับใจที่สุด เพราะวิถีชีวิตความเป็นนิสิต จะมีสักกี่ครั้งที่ได้เห็นแสงแรกของยามเช้า และตากแดด เพื่อเรียนรู้ชีวิตของชาวนาผู้เป็นกระดูกสันหลังของชาติ...

.....วิเศษ นาคชัย...